Ҳамаро шодӣу морои ғами ҷононаи хеш

همه را شادی و مارا غم جانانه خویش

Ҳама бо ҳамдам ва мо бо дили девонаи хеш

همه با همدم و ما با دل دیوانه خویش

Мубталои ғам ва меҳнат зада ҳиҷронем

مبتلای غم و محنت زده هجرانیم

Ошно ношуда бо дилбари бегонаи хеш

آشنا ناشده با دلبر بیگانه خویش

Бар сари оташ ва обем зи чашму дили худ

بر سر آتش و آبیم ز چشم و دل خود

Чанд сӯзем дар ин танги қафаси хонаи хеш

چند سوزیم در این تنگ قفس خانه خویش

Ҳар дами ин сӯхтаи парвонаи мо яъне дил

هر دم این سوخته پروانه ما یعنی دل

Ҷон ба каф бар наад аз ҳиммати мардона ӣ хеш

جان به کف بر نهد از همت مردانه ی خویش

Рост чун ҷғд гирифтам ба харобии маскан

راست چون جغد گرفتم به خرابی مسکن

На ки чун ганҷ ниҳонем ба вайронаи хеш

نه که چون گنج نهانیم به ویرانه خویش

Гар замонии зи пас парда бурун ояд дӯст

گر زمانی ز پس پرده برون آید دوست

Пеши он шамъ бисӯзем зи парвонаи хеш

پیش آن شمع بسوزیم ز پروانه خویش

Мард агар мӯътакифи хок дар дӯст буд

مرد اگر معتکف خاک در دوست بود

Ба ки бар маснади таъзим ба кошонаи хеш

به که بر مسند تعظیم به کاشانه خویش

Сол ҳо шуд ки ба дарёӣ адам ғаввосем

سال ها شد که به دریای عدم غواصیم

То вуҷӯдӣ ба кафи ореми зи дурдонаи хеш

تا وجودی به کف آریم ز دردانه خویش

Ҳони нзории матлаби софи зи хами хонаи даҳр

هان نزاری مطلب صاف ز خم خانه دهر

Чунки дар дард задем аввали паймона ӣ хеш

چونکه در دُرد زدیم اول پیمانه ی خویش