Манаму гӯшаи танҳоӣ ва бе ёрии хеш

منم و گوشه تنهایی و بی یاری خویش

Гашта машғӯл ба кори худу бекории хеш

گشته مشغول به کار خود و بیکاری خویش

Сокини кунҷаму девона шудаи ситам аз чаҳ

ساکن کنجم و دیوانه شده‌ستم از چه

Аз дили озории асҳобу сабки бории хеш

از دل آزاری اصحاب و سبک باری خویش

Шева Эй ҳаст маро беғараз аз эй ҳам нафасон

شیوه ای هست مرا بی غرض از ای هم نفسان

Зуд дар ҳам шавам аз фарти дили озории хеш

زود در هم شوم از فرط دل آزاری خویش

Илтифотам на ба худ бошад ва на ҳам ба касе

التفاتم نه به خود باشد و نه هم به کسی

Лоҷарам сохтаам бо дилу дилдории хеш

لاجرم ساخته ام با دل و دلداری خویش

Ман зи мабдаии азали масту хароб омада ам

من ز مبدای ازل مست و خراب آمده ام

Натавонам ки занами лофи зи ҳушёрии хеш

نتوانم که زنم لاف ز هشیاری خویش

Бас ки хоҳам дили асҳоби бадаст овардан

بس که خواهم دل اصحاب بدست آوردن

Дили худро яла кардам ба ҷигари хории хеш

دل خود را یله کردم به جگر خواری خویش

Бо хиради рости бигӯем шудаам бегона

با خرد راست بگوییم شده ام بیگانه

Аз чаҳ аз касрати асҳобу з бисёре хеш

از چه از کثرت اصحاب و ز بسیاری خویش

На гирифтори чунонам ки халосам бошад

نه گرفتار چنانم که خلاصم باشد

Хаҷалами ростӣ аз рӯй гирифтории хеш

خجلم راستی از روی گرفتاری خویش

Вои ман то ба кӣ аз дафтару девони сиёҳ

وای من تا به کی از دفتر و دیوان سیاه

Ростии сайр шудаи ситами зи сияҳи кории хеш

راستی سیر شده‌ستم ز سیه کاری خویش

Аз касе нест марои шукру шикояти холӣ

از کسی نیست مرا شکر و شکایت خالی

Бо нзории нафасӣ май занам аз зории хеш

با نزاری نفسی می زنم از زاری خویش