Марои мкобраҳи куштаи сет бехусумату ҷанг

مرا مکابره کشته ست بی خصومت و جنگ

Ба ҷуфти чашми сиёҳи оннигор сабзи орнг

به جفتِ چشمِ سیاه آن نگارِ سبز آرنگ

Самани сарин ғазалӣ чун ғизол даст омӯз

سمن سُرین غزلی چون غزالِ دست آموز

Ва лек бар ақабаш меравад рақиби паланг

و لیک بر عقبش می رود رقیبِ پلنگ

Рабӯдаи гӯии малоҳат ба зулф чун чавгон

ربوده گویِ ملاحت به زلفِ چون چوگان

Намӯда рӯзи қиёмат ба қомат чу хаданг

نموده روزِ قیامت به قامتِ چو خدنگ

Ба дили барии ҳамаи аъзоу пайкараши чолок

به دل بری همه اعضا و پیکرش چالاک

Ба чобукии ҳамаи шаклу шамоилаши артнг

به چابکی همه شکل و شمایلش ارتنگ

Ба ҳар ки бар гузарад чора нест то накунад

به هر که بر گذرد چاره نیست تا نکند

Дилаш ба силсилаи зулф чун кмни оўнг

دلش به سلسلۀ زلفِ چون کمن آونگ

Ба додхоҳ чаро доманаш наме гирам

به دادخواه چرا دامنش نمی گیرم

Миёни халқи вази чангаш бурун кунам дили танг

میانِ خلق وز چنگش برون کنم دلِ تنگ

Чаҳ гӯнаи сар ба гиребони ғам фурӯ набарам

چه گونه سر به گریبانِ غم فرو نبرم

Ки ишқ боз намегирадам зи домани чанг

که عشق باز نمی گیردم ز دامن چنگ

Тнки дилон чу моро чаҳ қадар хоҳад буд

تَنُک دلانِ چو ما را چه قدر خواهد بود

Ки ҳуш май барад аз мағзи мард бо фарҳанг

که هوش می برد از مغزِ مردِ با فرهنگ

Дилаш насузад бар нолаи нзории зор

دلش نسوزد بر نالۀ نزاریِ زار

Кигар ба кӯҳ расад хӯн шавад бару дили санг

که گر به کوه رسد خون شود بر و دلِ سنگ