Ишқ агар боз гирифтӣ зи гиребонами чанг

عشق اگر باز گرفتی ز گریبانم چنگ

Хӯни дили брмжаҳ аз дида набӯдӣ оўнг

خونِ دل برمژه از دیده نبودی آونگ

Ранги пӯшедам ва ҳам ранг намешуд бо ман

رنگ پوشیدم و هم رنگ نمی شد با من

Ҳам биндохтмш на манам акнӯн ва на ранг

هم بینداختمش نه منم اکنون و نه رنگ

То дил ва дида нахоҳанд ва набенанд ба кас

تا دل و دیده نخواهند و نبینند به کس

Кулба кунҷ гирифтам зи фазои дили танг

کلبۀ کنج گرفتم ز فضایِ دلِ تنگ

Худ на ман будам ва на дида ва на дил бар кор

خود نه من بودم و نه دیده و نه دل بر کار

Ишқ дар хона ва ман бо дил ва бо дида ба ҷанг

عشق در خانه و من با دل و با دیده به جنگ

Мардумон ваъз магӯӣед ва маломат макунед

مردمان وعظ مگویید و ملامت مکنید

Ки маҳоласт буруни бурдани азин оинаи занг

که محال است برون بردن ازین آینه زنگ

Ман худ аз баҳри маломат ба канорӣ барисам

من خود از بحرِ ملامت به کناری برسم

Ки ба дам дар натавонанд кашидам чу наҳанг

که به دم در نتوانند کشیدم چو نهنگ

Бирав эй оҷиз ва дар гӯша масҷид биншин

برو ای عاجز و در گوشۀ مسجد بنشین

Ки раҳи кӯии харобот сиротаст ва ту ланг

که رهِ کویِ خرابات صراط است و تو لنگ

Зоҳидии гӯшаи нишинӣ ба зарурат карданд

زاهدان گوشه نشینی به ضرورت کردند

То нагӯйӣ ба харобот накарданд оҳанг

تا نگویی به خرابات نکردند آهنگ

Пеш миҳроб нишинанд ки номаҳрам ро

پیشِ محراب نشینند که نامحرم را

Раҳ набошад ки даройади зи пас пардаи чанг

ره نباشد که درآید ز پسِ پردۀ چنگ

Пардаи мо мдр эй оқил ва тшниъ мазан

پردۀ ما مدر ای عاقل و تشنیع مزن

Ту бирав шишаи худ неки нигаҳи дори зи санг

تو برو شیشۀ خود نیک نگه دار ز سنگ

То касеро ба нзорӣ чаҳ таваққуъ бошад

تا کسی را به نزاری چه توقّع باشد

Ки на андешаи номаш буд ва на ғами нанг

که نه اندیشۀ نامش بود و نه غمِ ننگ