Ту маломат макун эй муддаӣ инак сару санг

تو ملامت مکن ای مدّعی اینک سر و سنگ

Чаҳ тафовут кунад онро ки на номаст ва на нанг

چه تفاوت کند آن را که نه نام است و نه ننگ

Ин на он оташ тезаст ки бинишонад об

این نه آن آتشِ تیزست که بنشاند آب

Вена на он оҳан сахтаст ки бгдозди занг

وین نه آن آهنِ سخت است که بگدازد زنگ

Барнагардем ба санг аз дар он сими андом

برنگردیم به سنگ از درِ آن سیم اندام

намебиёред ки мо тавба шикастем ба санг

می بیارید که ما توبه شکستیم به سنگ

эй ки чашмон чу оҳӯии ту куштаи сети маро

ای که چشمانِ چو آهویِ تو کشته ست مرا

То кӣ аз дасти рақибат ки блоиисти паланг

تا کی از دستِ رقیبت که بلاییست پلنگ

Гӯ бикун ҷавр ки дар хотири мо меҳр на кин

گو بکن جور که در خاطرِ ما مهر نه کین

Гӯ бизан теғ ки аз ҷониби мо сулҳ на ҷанг

گو بزن تیغ که از جانبِ ما صلح نه جنگ

То ба гӯшт расад аз боди сабои замзама Эй

تا به گوشت رسد از بادِ صبا زمزمه ای

Ҳамаи шаби нолаи ман тези гирифтаи сети оҳанг

همه شب نالۀ من تیز گرفته ست آهنگ

Ин балоеи сет на болоу қиёмат на қабо

این بلایی ست نه بالا و قیامت نه قبا

Ки на бар қомат сарваст ва на бар қади хаданг

که نه بر قامت سروست و نه بر قدّ خدنگ

эй хуши он шаб ки ба хилват биншинем ба ҳам

ای خوش آن شب که به خلوت بنشینیم به هم

Ту қадаҳ бар каф ва ман дар сар зулфат зада чанг

تو قدح بر کف و من در سرِ زلفت زده چنگ

Дар фироқат ба шикоят ғазалӣ ме гӯям

در فراقت به شکایت غزلی می گویم

Зор чун зер ва ту бо зории ман сохтаи чанг

زار چون زیر و تو با زاریِ من ساخته چنگ

Он маҳоласт ки гӯйанд нзорӣ карда сет

آن محال است که گویند نزاری کرده ست

Ту ба аз мутриб ва меё кунад аз шоҳиди шнг

تو به از مطرب و می یا کند از شاهدِ شنگ