Бо ту пайвандаст моро аз азал

با تو پیوندست ما را از ازل

Кӣ шавад пайванди рӯҳонии бадал

کی شود پیوندِ روحانی بدل

Одамияти ошиқӣ варзидан аст

آدمیّت عاشقی ورزیدن است

Ҳар чаҳ май бинӣ дигар бали ҳам азл

هر چه می بینی دگر بل هم اضل

Добаҳ аларз уфтаду таии алсмо

دابة الارض افتد و طیّ السما

Дар макон ошиқон ноед халал

در مکانِ عاشقان ناید خلل

Аз бухори партави хуршеди ишқ

از بخارِ پرتوِ خورشیدِ عشق

Ақлро дар дида меуфтад сбл

عقل را در دیده می افتد سبل

Зон намемеринд ҳаргизи ошиқон

زان نمی میرند هرگز عاشقان

КзмсоФ ишқ бигурезад аҷал

کزمصافِ عشق بگریزد اجل

Ошиқони худ куштагон мутлақ анд

عاشقان خود کشتگانِ مطلق اند

Лоҷарам ҳӣанду боқии лами изл

لاجرم حیّ اند و باقی لم یزل

Мо сӯии пӯшон ишқ муфраданд

ما سوی پوشانِ عشقِ مفردند

Фориғанд аз зинати ҳуру ҳлл

فارغ اند از زینت حور و حلل

Худпарасту даъвии лоғирлаҳ

خودپرست و دعویِ لاغیرله

Ҳам магар бо нақд худ созад ҷаъл

هم مگر با نقدِ خود سازد جُعَل

Чун надорад тоқати хуршеди бум

چون ندارد طاقتِ خورشید بوم

Мехӯрд ҳанзал ки аҳсант эй асал

میخورد حنظل که احسنت ای عسل

Хомро завқӣ набошад лоҷарам

خام را ذوقی نباشد لاجرم

намешавад лозими гурезаши зин қабл

می شود لازم گریزش زین قبل

Даври дўроФтди дарин раҳи марди кор

دور دورافتد درین ره مردِ کار

зи имтиҳони берун кам ояд бе илал

ز امتحان بیرون کم آید بی علل

Ҷони сипориро бибояд гар бизӣ

جان سِپاری را بباید گر بزی

Нозанинонро набошад ин маҳал

نازنینان را نباشد این محل

Ҷавҳар ёқӯт дорад тобу бас

جوهرِ یاقوت دارد تاب و بس

Дар ҳама сангӣ кунад оташи амал

در همه سنگی کند آتش عمل

То кӣ аз зулати нзории ҳуши дор

تا کی از زلّت نزاری هوش دار

Нестии маъзӯри ман баъд аз злл

نیستی معذور مِن بعد از زلل

Даъвии сари панҷа бо зӯри аўрон

دعویِ سر پنجه با زور اوران

Лоҷарам биншин хаҷали сар дар бағал

لاجرم بنشین خجل سر در بغل

Ҳам туе ту ҳиҷоб роҳ туаст

هم تویی تو حجابِ راهِ توست

Худпарастӣ камтар аз лоату ҳбл

خودپرستی کم تر از لات و هبل