Гетии биҳишт вор шуд аз рӯзгори гул

گیتی بهشت وار شد از روزگارِ گل

Дар боғ бушковед рух чуннигор гул

در باغ بشکفید رخِ چون نگارِ گل

Шуд зоғ чун Уторид дар боғи сӯхта

شد زاغ چون عطارد در باغ سوخته

То шуд падеди чеҳраи хўршидўори гул

تا شد پدید چهرۀ خورشیدوارِ گل

Гули ҷома чок зад чу бишуд наргис аз чаман

گل جامه چاک زد چو بشد نرگس از چمن

Гӯйӣ бишуд зи фурқати наргиси қарори гул

گویی بشد ز فرقتِ نرگس قرارِ گل

Монад ба чанги сохта акнӯн навой мурғ

مانَد به چنگِ ساخته اکنون نوایِ مرغ

Монад ба авди сӯхта акнӯн бухори гул

ماند به عودِ سوخته اکنون بخارِ گل

Гар хости дори бода буд табъи мо кунун

گر خواست دارِ باده بود طبعِ ما کنون

Зеро ки булбуласт кунун хости дори гул

زیرا که بلبل است کنون خواست دارِ گل

Дар хона гар кунем карона кунун равост

در خانه گر کنیم کرانه کنون رواست

Зеро ки ҷой мо нашавад ҷузи канори гул

زیرا که جایِ ما نشود جز کنارِ گل

Дар бӯстон кунем ба дидори дӯстон

در بوستان کنیم به دیدارِ دوستان

Танҳо фидои бодау дилҳо нисори гул

تن ها فدایِ باده و دل ها نثارِ گل

Акнӯн ки рӯзгори нзорӣ ба коми мост

اکنون که روزگار نزاری به کام ماست

Натавон гузошт ҷуз ба тараби рӯзгори гул

نتوان گذاشت جز به طرب روزگارِ گل