Моҳ нав бинмуд рухсор аз ғмом

ماهِ نو بنمود رخ سار از غمام

Соқио ид омад охир шуд сиём

ساقیا عید آمد آخر شد صیام

Ташнагонро оби даҳ обӣ казу

تشنگان را آب ده آبی کزو

Бар сар ояд шуълаи оташи зи ҷом

بر سر آید شعلۀ آتش ز جام

Акс май ёқӯт румонӣ кунад

عکس می یاقوتِ رمّانی کند

Гирифтанд бар сафҳаи санги рухом

گرفتند بر صفحۀ سنگِ رخام

Оби оташи гӯнагар бар каф ниҳанд

آبِ آتش‌گونه گر بر کف نهند

Бози нӯшади муфтии соҳиби калом

باز نوشد مفتیِ صاحب‌کلام

Бас ки ангушт пушаймонӣ газад

بس که انگشتِ پشیمانی گزد

Коби ҳайвонро чаро гуфтам ҳаром

کآبِ حیوان را چرا گفتم حرام

Аз фақиҳи ин ҷо саволӣ ме кунам

از فقیه این جا سؤالی می‌کنم

Гар ғуломӣ пухта бошад хоҷаи хом

گر غلامی پخته باشد خواجه خام

Боядаш гуфтани зарурат дар ҷавоб

بایدش گفتن ضرورت در جواب

Хоҷа ноқис бошаду комили ғулом

خواجه ناقص باشد و کامل غلام

Пас агар лолоӣ ӯ май ме хӯрд

پس اگر لالایِ او می می‌خورد

Воўнаҳ , наздики хиради комили кадом

واونه، نزدیکِ خرد کامل کدام

Моли айтом аз чаҳ шуд бар ваии ҳалол

مالِ ایتام از چه شد بر وی حلال

Бар ғулом аз чаҳ ҳаром омад мудом

بر غلام از چه حرام آمد مُدام

Бар нзории гӯ маломат ме кунед

بر نزاری گو ملامت می‌کنید

Ман ғуломи он ғуломами вассалом

من غلام آن غلامم والسلام