Дӯстон дар кори худ ҳайрону мушкил монда ам

دوستان در کارِ خود حیران و مشکل مانده ام

Чанд кӯшам чун кунам беёр ва бедил монда ам

چند کوشم چون کنم بی یار و بی دل مانده ام

Мунтазир дар манзили ҳайрат ба умеди наҷот

منتظر در منزلِ حیرت به امّیدِ نجات

Чашм бар дар , даст бар сар , пой дар гул монда ам

چشم بر در، دست بر سر، پای در گل مانده ام

Чора таслимасту баси умед астхлос нест

چاره تسلیم است و بس امّیدِ استخلاص نیست

Саҳл пиндоранду муҳкам дар слосл монда ам

سهل پندارند و محکم در سلاسل مانده ام

Қулзуми ҳиҷрон ва ман бар таҳтаи хавфу раҷо

قلزمِ هجران و من بر تختۀ خوف و رجا

Дар миёни мавҷ бар умеди соҳил монда ам

در میانِ موج بر امّیدِ ساحل مانده ام

Бо ки мегӯям ки қадари соҳили баҳри фироқ

با که می گویم که قدرِ ساحلِ بحرِ فراق

Ман шиносам ман ки дар гирдоби ҳоил монда ам

من شناسم من که در گردابِ هایل مانده ام

Гӯи рафиқони рахт бар бандед зини манзил ки ман

گو رفیقان رخت بر بندید زین منزل که من

Дар миёни хоку хӯн чун мурғи бсмл монда ам

در میانِ خاک و خون چون مرغِ بسمل مانده ام

Дӯст бар девонагии таслими фармӯдаи сет ва ман

دوست بر دیوانگی تسلیم فرموده ست و من

Оҷизи муштии маломати гӯии ғофил монда ам

عاجزِ مشتی ملامت گویِ غافل مانده ام

Соқио аз даври ман паймонае тахфиф кун

ساقیا از دورِ من پیمانه ای تخفیف کن

Каз ду чашми пари хумораши масти ботил монда ам

کز دو چشمِ پر خُمارش مستِ باطل مانده ام

Дидаи хафоаши тоби меҳр хуршед оварад

دیدۀ خفّاش تابِ مهرِ خورشید آورد

На валикин чун кунам чун дар муқобил монда ам

نه ولیکن چون کنم چون در مقابل مانده ام

Нест аз ташвиши ҳасанат ҳеҷ парвоем ба кас

نیست از تشویشِ حسنت هیچ پروایم به کس

Лоҷарами ҳайрони ин шаклу шамоил монда ам

لاجرم حیرانِ این شکل و شمایل مانده ام

Гар нзорӣ аз ғам ҳиҷрон бинолад бок нест

گر نزاری از غمِ هجران بنالد باک نیست

Дар фироқи гул ба зорӣ чун ънодл монда ам

در فراقِ گل به زاری چون عنادل مانده ام