Дардо ки сӣ зи умр ба ғифлат гузоштам

دردا که سی ز عمر به غفلت گذاشتم

Вази рӯзгори фоида ӣӣ бар надоштам

وز روزگار فایده یی بر نداشتم

Пиндоштам ки тобеъи фармони эзадам

پنداشتم که تابعِ فرمان ایزدم

Ман худ ҳануз дар талаби шому чоштам

من خود هنوز در طلبِ شام و چاشتم

Маълум шуд ки ҳеҷ надонистаам чу чашм

معلوم شد که هیچ ندانسته ام چو چشم

Аз рӯй ақл бар ҳама ашё гумоштам

از روی عقل بر همه اشیا گماشتم

Аз теғи офтоби аҷали сари набарди кас

از تیغِ آفتاب اجل سر نبرد کس

Чандон ки сояи бони хирад бар Фроштм

چندان که سایه بانِ خرد بر فراشتم

Гар некуӣ накардам чанде зи феъли бад

گر نیکویی نکردم چندی ز فعلِ بد

Худро з ҷаҳл рафтам ва бо худ гузоштам

خود را ز جهل رفتم و با خود گذاشتم

Пурсидам аз падари нктӣ ваон латифа ро

پرسیدم از پدر نُکَتی وان لطیفه را

Дар хоб бар саҳифаи хотири нигоштам

در خواب بر صحیفۀ خاطر نگاشتم

Гуфтам бигӯӣ то ба чаҳ ҳоле чаҳ гӯна Эй

گفتم بگوی تا به چه حالی چه گونه ای

Гуфт эй писари ман он бадрӯдам ки коштам

گفت ای پسر من آن بدرودم که کاشتم