Агар давлат буд рӯзӣ ба қўҳстон дигар боРом

اگر دولت بود روزی به قوهستان دگر بارم

Кунад бозам дигар ҳаргизи сафар кардан напиндорам

کند بازم دگر هرگز سفر کردن نپندارم

Шаб васлаш надонистам ки рӯзи ҳиҷр пеш ояд

شب وصلش ندانستم که روز هجر پیش آید

Бидонам қадар агар зини пас чунон як шаб ба рӯзи орм

بدانم قدر اگر زین پس چنان یک شب به روز آرم

Ки бинишаста сет дар чашмам ки рӯз аз шаб напиндорам

که بنشسته ست در چشمم که روز از شب نپندارم

Чаҳ савдо бар димоғам зад ки шаб то рӯзи бедорам

چه سودا بر دماغم زد که شب تا روز بیدارم

намехоҳам ки кас донад ки аз ишқам чаҳ пеш омад

نمی خواهم که کس داند که از عشقم چه پیش آمد

Чу номаҳрами манам дар раҳи зи худ пӯшида ме дорам

چو نامحرم منم در ره ز خود پوشیده می دارم

Агар ошуфтаи рӯйиш неам аз бути прстонм

اگر آشفتۀ رویش نی ام از بت پرستانم

Вагар саргаштаи кӯяш неам аз каъбаи безорам

و گر سرگشتۀ کویش نی ام از کعبه بیزارم

Муфарраҳи байн ки май созам барои заъфи дил ҳар шаб

مفرّح بین که می سازم برایِ ضعفِ دل هر شب

зи савдои лаби ёқӯти марворид май боРом

ز سودایِ لبِ یاقوت مروارید می بارم

Агар ҷон май кашами пешаш ба чизе бар наме ояд

اگر جان می کشم پیشش به چیزی بر نمی آید

Вагар дил ёр мехоҳам шикоят мекунад ёрам

وگر دل یار میخواهم شکایت می کند یارم

зи ташвиши рқибонми чунон овора аз кӯяш

ز تشویشِ رقیبانم چنان آواره از کویش

Чу ҳосид дар миён омад парешон шуд сару корам

چو حاسد در میان آمد پریشان شد سر و کارم

Маҳоли андеша тӣ бошад агар бо хештан гӯям

محال اندیشه تی باشد اگر با خویشتن گویم

Ки гулзорӣ ба даст ояд магар бе заҳмати хорам

که گُلزاری به دست آید مگر بی زحمتِ خارم

Нзориро намедонам ки чун аз даст баргирам

نزاری را نمی دانم که چون از دست برگیرم

Ба дасти золимӣ ҳар дами зи даст ӯ гирифторам

به دستِ ظالمی هر دم ز دستِ او گرفتارم