Шабҳо ҳамаи шаб дар интизорам

شب ها همه شب در انتظارم

То дӯст назар кунад ба корам

تا دوست نظر کند به کارم

ӯ ҳозири вақт ва ман набинам

او حاضرِ وقت و من نبینم

ӯ бо ман ва ман хабар надорам

او با من و من خبر ندارم

Касро ғами рӯзгор ман нест

کس را غمِ روزگارِ من نیست

Ман худ сари ин тамаъи нхорм

من خود سرِ این طمع نخارم

Зини шӯр ки дар ҷаҳон фикандӣ

زین شور که در جهان فکندی

Шӯрида шудаи сети рӯзгорам

شوریده شده ست روزگارم

Бояд ки ба дӯстони расонам

باید که به دوستان رسانم

Умрӣ ки ба ҳарза май гузаронам

عمری که به هرزه می گذرانم

Зеро ки муҳимтар аз ҳамаи чиз

زیرا که مهم تر از همه چیز

Инаст ки боз май гузорам

این است که باز می گزارم

Гар пой наме нуҳуми дарин роҳ

گر پای نمی نهم درین راه

Аз даст бамӣ равад нигорам

از دست بمی رود نگارم

Ҳар чиз ки бо манаст ҳоле

هر چیز که با من است حالی

Фии алҷмлаҳ ба дӯст ме сипорам

فی الجمله به دوست می سپارم

Бо ҳам нафасӣ ба охири аламр

با هم نفسی به آخر الامر

Охири нафасӣ магар барорам

آخر نفسی مگر برآرم

Тимор наме баради хазонам

تیمار نمی برد خزانم

Ғам хор намешавад баҳорам

غم خوار نمی شود بهارم

Ҳар соли ҳамон ки пор доданд

هر سال همان که پار دادند

Аз ҳафт ва шаш ва сеу чаҳорум

از هفت و شش و سه و چهارم

Аз пои дроўФтоди ақлам

از پای دراوفتاد عقلم

Аз даст бирафт ихтиёрам

از دست برفت اختیارم

Гар дай будам нзорӣам рӯз

گر دی بودم نزاری ام روز

Бингар ба чаҳ зорёни зорам

بنگر به چه زاریانِ زارم