Ки май баради зи рафиқон ба дӯстони хабарам

که می‌برد ز رفیقان به دوستان خبرم

Ки ман чигуна ба дард аз ҷаҳони ҳамеи гузарам

که من چگونه به درد از جهان همی گذرم

На ҷузи Асои қазои дасти гир дар пешам

نه جز عصای قضا دست گیر در پیشم

На ҷузи насиба ӣ тақдир бар фарози серум

نه جز نصیبه ی تقدیر بر فراز سرم

Ба аввали он ҳамаи умед дар хаёл ки буд

به اول آن همه امید در خیال که بود

Ки охири ин ҳамаи заҳмат ба зери хок барам

که آخر این همه زحمت به زیر خاک برم

Гумон баранд магари аҳли дил ки вақти раҳил

گمان برند مگر اهل دل که وقت رحیل

Ба сӯии колбуд аз ҳирс боз ме нагарм

به سوی کالبد از حرص باز می نگرم

Ба ҳеҷ вақти худо воқифаст агар ояд

به هیچ وقت خدا واقف است اگر آید

Ба ғайри дӯсти ҳамаи коинот дар назарам

به غیر دوست همه کاینات در نظرم

зи ғусса дар дилам аз ҳасрат видоъ намонад

ز غصه در دلم از حسرت وداع نماند

Наме каз оташи ин ғам кабоб шуд ҷигарам

نمی کز آتش این غم کباب شد جگرم

Куҷо шуданд ки бар бистарами чунин оҷиз

کجا شدند که بر بسترم چنین عاجز

Ба ҳоли назъи бибинанди ҳиммату ҳунарам

به حال نزع ببینند همت و هنرم

Чаҳ суди зорӣу зӯру зар эй нзории кӯ

چه سود زاری و زور و زر ای نزاری کو

Забони зорӣу бозуии зӯру дасти зарам

زبان زاری و بازوی زور و دست زرم

Агар ҳаёт буд вари мамоти ҳам раҳи бод

اگر حیات بود ور ممات هم ره باد

Дуои модари мискину ҳиммати падарам

دعای مادر مسکین و همت پدرم