Қиёматаст сафар кардан аз диёри ҳабиб

قیامت است سفر کردن از دیار حبیب

Маро ҳамеша қазоро қиёматаст насиб

مرا همیشه قضا را قیامت است نصیب

Ба нози хуфта чаҳ донад ки дардманди фироқ

به ناز خفته چه داند که دردمند فراق

Ба шаб чаҳ мегузаронад алӣ алхусус ғариб

به شب چه می گذراند علی الخصوص غریب

Ба қаҳр май рӯм ва нест он маҷол ки боз

به قهر می روم و نیست آن مجال که باز

Ба шаҳри дӯсти қадам дар нуҳуми зи дасти рақиб

به شهر دوست قدم در نهم ز دست رقیب

Падар ба сабри намӯдан маболиғат ме кард

پدر به صبر نمودن مبالغت می کرد

Ки эй писари бас аз ин рӯзгор бе тартиб

که ای پسر بس از این روزگار بی ترتیب

Ҷавоб гуфтам аз ин моҷарои бас эй бобо

جواب گفتم از این ماجرا بس ای بابا

Ки дард мо напазирад даво ба ҷаҳди табиб

که درد ما نپذیرد دوا به جهد طبیب

Мадори тавбаи таваққуъи зи ман ки дар масҷид

مدار توبه توقع ز من که در مسجد

Самоъи чанг тааммул кунам на ваъзи хатиб

سماع چنگ تامّل کنم نه وعظ خطیب

Ба мактаб аз чаҳ фиристодӣам накӯ ноед

به مکتب از چه فرستادی ام نکو ناید

Гирифт нохуни чангӣ ба зарби чӯби адиб

گرفت ناخن چنگی به ضرب چوب ادیب

Ҳануз буии муҳаббат зхокм ояд агар

هنوز بوی محبت زخاکم آید اگر

Ҷудо шавад ба лаҳади банди бандам аз таркиб

جدا شود به لحد بند بندم از ترکیب

Ба ихтиёри нзорӣ сафар накард оре

به اختیار نزاری سفر نکرد آری

Ситам ғариб набошад зи рӯзгори ғариб

ستم غریب نباشد ز روزگار غریب