Чунон ғами ту фурӯи басти роҳ бар нафасам

چنان غمِ تو فرو بست راه بر نفسم

Ки аз ҳаёт асар нест бе ту дар нафасам

که از حیات اثر نیست بی تو در نفسم

Ба сад шиканҷа барояд чунон зи ман нафасӣ

به صد شکنجه برآید چنان ز من نفسی

Ки эътимод набошад бар он дигар нафасам

که اعتماد نباشد بر آن دگر نفسم

зи баси гаронии ғам чанд бор биншинад

ز بس گرانیِ غم چند بار بنشیند

зи ақабаҳои бадан то расад ба сари нафасам

ز عقبه های بدن تا رسد به سر نفسم

Ба бӯсае зи даҳони ту нои расида ба ком

به بوسه ای ز دهانِ تو نا رسیده به کام

Расед ҷон ба даҳон аз лаби ту ҳар нафасам

رسید جان به دهان از لبِ تو هر نفسم

Мудом меравад аз равзани димоғами дӯд

مدام می رود از روزنِ دماغم دود

Ки бар танур дилам мекунад гузари нафасам

که بر تنورِ دلم می کند گذر نفسم

зи офтоби муҳаббати чунон дилам шуд гарм

ز آفتابِ محبّت چنان دلم شد گرم

Ки ҳамчу зарра кашад дар ҳавои шарари нафасам

که همچو ذرّه کشد در هوا شرر نفسم

Ба ҳеҷ кас нараседӣ дамами зи гироӣ

به هیچ کس نرسیدی دَمم ز گیرایی

Ки чун сумум накардӣ дар ӯ асари нафасам

که چون سموم نکردی در او اثر نفسم

Ба ҷаҳд мерасад акнӯн зи кунҷи сина ба ҳалқ

به جهد می رسد اکنون ز کنج سینه به حَلق

Аҷаб ки дар ту намегирад ин қадари нафасам

عجب که در تو نمی گیرد این قدر نفسم

Буд ки дар ғалати уфтами зи худ ки оё ман

بود که در غلط افتم ز خود که آیا من

Ҳамон нзории ширини дами шукри нафасам

همان نزاریِ شیرین دمِ شکَر نفسم

Намонад ҷузи рамақӣ аз ҳаёт ман дарёб

نماند جز رمقی از حیاتِ من دریاب

Ки мунқатиъ нашавад ногуҳ эй писари нафасам

که منقطع نشود ناگه ای پسر نفسم