эй умедам ба ту навмед макун аз хешам

ای امیدم به تو نومید مکن از خویشم

Ношкибми з ту бурдор ҳиҷоб аз пешам

ناشکیبم ز تو بردار حجاب از پیشم

Орзӯмандӣ ва бесабрӣу муштоқӣу ғам

آرزومندی و بی صبری و مشتاقی و غم

Кам намегардад ва ҳар дам ба ту моил бешам

کم نمی گردد و هر دم به تو مایل بیشم

Рӯй ширини нафасӣ бе магасии нодида

روی شیرین نفسی بی مگسی نادیده

Май занами зор чу Фарҳоди сиррӣ бар тишм

می زنم زار چو فرهاد سری بر تیشم

Сару ҷони ҷумлаи фидоӣ қидмат хоҳам кард

سر و جان جمله فدای قدمت خواهم کرد

Беш аз ин даст расм нест ки баси дарвешам

بیش از این دست رِسَم نیست که بس درویشم

Макун аз хеши малулами сари худ кӣ дорам

مکن از خویش ملولم سر خود کی دارم

Ҳам зи бегона малолам зад ва ҳам аз хешам

هم ز بیگانه ملالم زد و هم از خویشم

Ба рақибон ки расонанд зи нзории хабарӣ

به رقیبان که رسانند ز نزاری خبری

Ки макушед ба озори дил бе хешам

که مکوشید به آزار دل بی خویشم