Дилам бар оташ ҳиҷрон бсухт оҳи дилам

دلم بر آتش هجران بسوخت آه دلم

?герат длист макун қасд бе гуноҳи дилам

گرت دلیست مکن قصدِ بی گناه دلم

Танам шудаи сет чу коҳӣ ба зери кӯҳи ғамат

تنم شده ست چو کاهی به زیر کوه غمت

Ки пушт пой зада кӯҳро чу коҳи дилам

که پشت پای زده کوه را چو کاه دلم

Ба ҳарза дар ғам беҳуда мекашад худ ро

به هرزه در غم بیهوده می کشد خود را

Накарда оқибати кори худ нигоҳи дилам

نکرده عاقبت کار خود نگاه دلم

Муъаллақаст ба мӯеи замонаро гардан

معلق است به مویی زمانه را گردن

Аз он расан ки фурӯ май барад ба чоҳи дилам

از آن رسن که فرو می برد به چاه دلم

Чу ранги зулф ту дорад иродаташ бипазир

چو رنگِ زلفِ تو دارد ارادتش بپذیر

Ки хона кард дар ин орзӯи сиёҳи дилам

که خانه کرد در این آرزو سیاه دلم

Гирифт дар хами зулфати қарор ва нагирифта сет

گرفت در خم زلفت قرار و نگرفته ست

Азин накӯтар ҳам пушт ва ҳам паноҳи дилам

ازین نکوتر هم پشت و هم پناه دلم

Биё ки корд ба мағзам раседу кор ба ҷон

بیا که کارد به مغزم رسید و کار به جان

Бипурс агар на чунинаст ҳони гувоҳи дилам

بپرس اگر نه چنین است هان گواه دلم

Нзортри зи нзории тамаъи мадори танам

نزارتر ز نزاری طمع مدار تنم

Шикастатар зи сари зулф худ махоҳ дилам

شکسته تر ز سر زلف خود مخواه دلم