Панҷоҳ соли хӯни дили руз мкидаҳ ем

پنجاه سال خون دلِ رز مکیده‌ایم

Ҷонро чу ҷони хеш ба ҷон парварида ем

جان را چو جانِ خویش به جان پروریده‌ایم

Наздики ақли ҳеҷ дигар нест ҷони ҷон

نزدیکِ عقل هیچ دگر نیست جانِ جان

Ҷзмӣ ки мо ба таҷрибаи ин ҷо расида ем

جزمی‌که ما به تجربه این جا رسیده‌ایم

Аз ҷоми бода боркашӣ сохтем взў

از جامِ باده بارکشی ساختیم وزو

Рахти вақт ба манзил ихвон кашида ем

رخت وقت به منزلِ اخوان کشیده‌ایم

Аз ҳиммати баланд бар овардаем сар

از همّتِ بلند بر آورده‌ایم سر

Аз ҷайби сидра гарчи ба қомат хамида ем

از جیبِ سدره گرچه به قامت خمیده‌ایم

Аз Мӯсоу Асоаши қиёсӣ гирифта ем

از موسی و عصاش قیاسی گرفته‌ایم

Вази Хизру оби чашма румузӣ шунида ем

وز خضر و آبِ چشمه رموزی شنیده‌ایم

Лекин наме тавон ки тавонем гуфт боз

لیکن نمی‌توان که توانیم گفت باز

Доне чаро ки муҳаррами розӣ надида ем

دانی چرا که محرمِ رازی ندیده‌ایم

Ҳаргизи қиёси варои ҳиҷоб ба ҳақ нашуд

هرگز قیاس ورای حجابِ به حق نشد

Ин парда дайр шуд ки ба ҳам бар дарида ем

این پرده دیر شد که به هم بر دریده‌ایم

Гармо ба рой хеш рӯем аз қафои хеш

گرما به رایِ خویش رویم از قفایِ خویش

Аз худ чу карами пела ба худ бар танида ем

از خود چو کِرمِ پیله به خود بر تنیده‌ایم

Масти аласти омада ва маст ме рӯем

مستِ الست آمده و مست می‌رویم

Аз ҷуръа ӣӣ каз аввал мабда чашида ем

از جرعه یی کز اولِ مبدا چشیده‌ایم

Дӯш аз варои сидраи сурӯшӣ ба ақл гуфт

دوش از ورایِ سدره سروشی به عقل گفت

Мисатони ишқро ба ҷаҳон баргузӣда ем

مستانِ عشق را به جهان برگزیده‌ایم

То растхези дабдаба ӣ ишқ мо занад

تا رستخیز دبدبه ی عشق ما زند

Сӯрӣ ки бар забони нзорӣ дамида ем

صوری که بر زبانِ نزاری دمیده‌ایم