Чунон орзӯманд дидор ӯем

چنان آرزومندِ دیدارِ اویم

Ки ҷон мерасад бар лаб аз орзӯем

که جان می‌رسد بر لب از آرزویم

Чаҳ ҳо мерасад бар сар аз дасти ҳиҷр

چه ها می‌رسد بر سر از دستِ هجر

Ба номаҳрами ин қисса чун боз гӯям

به نامحرم این قصه چون باز گویم

Аз он гуҳ ки маҳрӯмам аз рӯй хубаш

از آن گه که محرومم از رویِ خوبش

Фурӯ меравад ашки ҳасрат ба рӯем

فرو می‌رود اشکِ حسرت به رویم

Шабии сидра аз жола ӣ арғавонӣ

شبی سدره از ژاله‌ی ارغوانی

Ба хӯни сафҳа ӣ арғавонӣ башуем

به خون صفحه‌ی ارغوانی بشویم

Агар чаҳ бамурдам зи ҳиҷрони валикин

اگر چه بمردم ز هجران ولیکن

Арақи чин ӯ зинда дорад ба бӯем

عرق چین او زنده دارد به بویم

Чу кӯҳли алҷўоҳри кашам дар ду дида

چو کحل الجواهر کشم در دو دیده

Ғуборигар оранд аз он хок кӯем

غباری گر آرند از آن خاک کویم

Ба ҷузи ҷом май ғам гусорӣ надорам

به جز جامِ می غم گساری ندارم

Агар чанд сар дар каш аз айб гӯям

اگر چند سر در کش از عیب گویم

Ману кӯза ӣ роҳи гӯи санги таъна

من و کوزه‌ی راح گو سنگ طعنه

Ба ҳам дар шикани тавба ӣ чун сабуем

به هم در شکن توبه‌ی چون سبویم

Нзории шикебе аз ме надорад

نزاری شکیبایی از می ندارد

зи ман кӣ шавад боз дерина хуем

زِ من کی شود باز دیرینه خویم