Шаб дигар бори гашти ошуфта
شب دگر بار گشت آشفته
Ки : « марои рӯз носазо гуфта »
که: «مرا روز ناسزا گفته»
Гуфт аз рӯй ҷад на аз сари лоғ
گفت از روی جِدّ نه از سر لاغ
« к-эй таба карда аз фузули димоғ
«کای تبه کرده از فضول دماغ
Гарчи олами наварду сайёҳӣ
گرچه عالم نورد و سیّاحی
Нур бахшанда ҳамчуи Мисбоҳӣ
نور بخشنده همچو مصباحی
Ман басии ҷойҳо расидаи ситам
من بسی جایها رسیدهستم
Чизҳои аҷиби дидаи ситам
چیزهای عجیب دیدهستم
Ки ту ҳаргиз бидон расида на Эй
که تو هرگز بدان رسیده نهای
Аз касе низ ҳам шунида на Эй
از کسی نیز هم شنیده نهای
Дар димоғат чаҳ нихватаст ва манӣ ?
در دماغت چه نخوت است و منی؟
Ки маро гуфтае « на марди манӣ ! »
که مرا گفتهای «نه مرد منی!»
Ман чунин фарди хирқа пӯшӣ ам
من چنین فرد خرقه پوشیام
Бо чунин безабон хамӯшӣ ам
با چنین بیزبان خموشیام
Ман ҷаҳони паҳлавони офоқам
من جهان پهلوان آفاقم
Ҷуфт ту нестам ки ман тоқам
جفت تو نیستم که من طاقم
Ман ба даҳ мард башиканам ду ҳазор
من به ده مرد بشکنم دو هزار
Як шабихун ва даҳ ҳазор савор
یک شبیخون و ده هزار سوار
Ман бидам ҳамраҳи Таҳамтани гирд
من بُدم همره تهمتن گُرد
Варна танҳо ки раҳ ба турони барад ?
ورنه تنها که ره به توران برد؟
Рафтаи Исфандиёри рӯйин тан
رفته اسفندیار رویینتن
Дар паноҳи саводи лашкари ман
در پناه سواد لشکر من
Ҳама шаб кардаам асас бар кор
همه شب کردهام عسس بر کار
То нагардад зи хӯни каси диёр
تا نگردد ز خون کس دیار
Сари мардон роз дорам ман
سرّ مردانِ رازدارم من
Сари мардон ҷон сипорам ман
سَر مردان جانسپارم من
Зангёни сиёҳи пӯш ман анд
زنگیان سیاهپوش مناند
Ки якеанду садҳазор тан анд
که یکیاند و صدهزار تناند
Шаби тор аз наҳифи шани ҳрдм
شب تار از نهیبشان هردم
БФсрд дар урӯқи шерони дам
بفسرد در عُروق شیران دم
Нанамоянд собиту сайёр
ننمایند ثابت و سیار
Ба касе бе ҳузури ман дидор
به کسی بیحضور من دیدار
Мӯнис бе дилони бедорам
مونس بیدلانِ بیدارم
Ҳамдами ошиқон бе ёрам
همدم عاشقان بییارم
Ҳамраҳи шаби равони рози манам
همره شبروان راز منم
Машҳади олами ниёзи манам
مشهد عالم نیاز منم
Шаби миъроҷу қадару одина
شب معراج و قدر و آدینه
Дар барот мананд дерина
در برات مناند دیرینه
Рӯзаи дорон ки ташна зоранд
روزهداران که تشنهٔ زارند
Чашм дар роҳи шом ман доранд
چشم در راه شام من دارند
намеравад рӯз ва боз ме хандад
میرود روز و باز میخندد
Даҳани рӯзаи дор май бандад
دهن روزهدار میبندد
Ташна аз туфи офтоби тамӯз
تشنه از تفّ آفتاب تموز
Вази шафақ дар шаки аўФтодаҳ ҳануз
وز شفق در شک اوفتاده هنوز
Ман чу худро намудем аз сари бом
من چو خود را نمودم از سر بام
Бар ақаб дар расед лашгари шом
بر عقب در رسید لشگر شام
Бонги аллоҳ Акбар овараданд
بانگ الله اکبر آوردند
Гиреҳ аз ноӣ рӯза во карданд
گره از نای روزه وا کردند
Ошҳои лазизи пеши оранд
آشهای لذیذ پیش آرند
Беш ҳар соъатии зи пеши оранд
بیش هر ساعتی ز پیش آرند
Дар қадаҳи обҳои сард чу занг
در قدح آبهای سرد چو زنگ
Бар тибқи миваҳои рангоранг
بر طبق میوههای رنگارنگ
Аз вуҷӯди ман эҳтизоз кунанд
از وجود من اهتزاز کنند
Дар айшу нишот боз кунанд
در عیش و نشاط باز کنند
Бонги кӯси саҳар чу бархезад
بانگ کوس سحر چو برخیزد
Ҳаркас аз ҷуфт хеш бигурезад
هرکس از جفت خویش بگریزد
Ҷумла аз ҳайбату ҳарорати нур
جمله از هیبت و حرارت نور
Гашта бе туашу тобу қуввау зӯр
گشته بیتوش و تاب و قوّه و زور
Брҷҳнд аз миёни ҷомаи хоб
برجهند از میان جامۀ خواب
Дршўнд аз хатар ба хона чу об
درشوند از خطر به خانه چو آب
Дасти ҳоҷат бар осмон гиранд
دست حاجت بر آسمان گیرند
Меҳри асрор бар забон гиранд
مهر اسرار بر زبان گیرند
Рӯзи ғаммози рӯза дорон аст
روز غمّاز روزهداران است
На ки ӯро ҳамеша кор онаст ! »
نه که او را همیشه کار آن است!»