Шаби ялдои сиришти зангии ранг
شبِ یلداسرشتِ زنگیرنگ
Даст чун барад , бар сабу зад санг
دست چون برد، بر سبو زد سنگ
Гуфт бо офтоби равшани дил
گفت با آفتابِ روشندل
« каз муҳӣти фалак ба маркази гул
«کز محیط فلک به مرکز گِل
Дар замонӣ чу бод паймоем
در زمانی چو باد پیمایم
Ҳамчуи мурғ аз ҳаво фурӯд оем
همچو مرغ از هوا فرود آیم
Ту ба рӯзу шабӣ ба раъное
تو به روز و شبی به رعنایی
Караи хокро бипаймое
کرۀ خاک را بپیمایی
Гар ҷаҳонгирӣ аз даии омӯзӣ
گر جهانگیری از دی آموزی
Бабрии нангу ори наврӯзӣ
ببری ننگ و عار نوروزی
Срсолт ба ҷои хеши орад
سرسالت به جای خویش آرد
Ҳайф аз он хону мон ки пеши орад
حیف از آن خان و مان که پیش آرد
Баррае дар танур овезанд
برهای در تنور آویزند
Ним сират з хон барангезанд
نیم سیرت ز خوان برانگیزند
Аз бузургӣу шаҳриёрии ту
از بزرگی و شهریاری تو
Ҷузи каллаи гӯшае чаҳ дории ту ?
جز کلهگوشهای چه داری تو؟
Гули ҳамон резаҳои зар дорад
گِل همان ریزههای زر دارد
Дар даҳони ту низ агар дорад »
در دهان تو نیز اگر دارد»