Рӯз шуд бози гарм ва бар ҷӯшед

روز شد باز گرم و بر جوشید

Ки : « маро кӣ тавон ба гули пӯшед ?

که: «مرا کی توان به گل پوشید؟

Ман ки пеши ту хираду мухтасарам

من که پیش تو خرد و مختصرم

Чандбор аз ҷаҳони бзргтрм

چندبار از جهان بزرگترم

Нарасад бо миннати бузурги сиррӣ

نرسد با منت بزرگ‌سری

Ғами худ хур ки ту на марди хурӣ

غم خود خور که تو نه مرد خَوری

Камтарини ганҷ хонаам дарёи сет

کمترین گنج‌خانه‌ام دریا‌ست

Вопасини чокар дирам ҷавзост

واپسین چاکر درم جوزاست

Ту пилос сияҳ ба сад ташвиш

تو پلاس‌سیه به صد تشویش

Ба сар андар кашида ҳамчуи кишӣш

به سر اندر کشیده همچو کشیش

Ман мтўҷ ба афсари зркш

من متوّج به افسر زرکش

Бар сарири фалаки сулаймон вааш

بر سریر فلک سلیمان‌وَش

Ҳаркиро толеъаши з ман бошад

هرکه را طالعش زِ من باشد

Молики маликат змн бошад

مالک ملکت زَمَن باشد

Гар ту ҳастӣ савор бар адҳам

گر تو هستی سوار بر ادهم

Боргир манаст ашҳби ҳам

بارگیر من است اشهب هم

Гар сиёҳи ту даври тозандаи сет

گر سیاه تو دور تازنده‌ست

Чарада ман ҳануз позндаҳи сет

چرده من هنوز پازنده‌ست

Бо ман охири нифоқ чанд кунӣ ?

با من آخر نفاق چند کنی؟

Даъвӣ ( ва ) тумтароқ чанд кунӣ ?

دعوی (و) طمطراق چند کنی؟

Ҳамаи касро зи рӯзи шарм ва ҳаёст

همه کس را ز روز شرم و حیاست

Пои стару салоҳ аз ӯ барҷост

پای ستر و صلاح از او برجاست

На чу шаб каз вуҷӯд ӯ фуқаҳо

نه چو شب کز وجود او فقها

Беҳаёе кунанд чун сФҳо

بی‌حیایی کنند چون سُفها

Ҳамаи андеша маҳол кунанд

همه اندیشه محال کنند

Майлу рағбат ба зулф ва хол кунанд

میل و رغبت به زلف و خال کنند

Шӯхи чашму ситеза рӯй шаванд

شوخ‌چشم و ستیزه‌روی شوند

Бемуҳобо ба бом ва кӯй шаванд

بی‌محابا به بام و کوی شوند

Шаб ногоҳ бе ҳҷиби раванд

شب ناگاه بی‌حجیب روند

Ки тиҳии мағзу пари наҳифи раванд

که تهی‌مغز و پر‌نهیب روند

Чун зи пешаш баҳона бархезад

چون ز پیشش بهانه برخیزد

Сад ҳиҷоб аз миёна бархезад

صد حجاب از میانه برخیزد

Бо ҳамаи кас чу пеш кор шавад

با همه کس چو پیش کار شود

Дар ҳамаи чизи ёр ғор шавад »

در همه چیز یار غار شود»