Рӯзро дили зи шаб малол гирифт

روز را دل ز شب ملال گرفت

Тарки беҳудаи қил ва қол гирифт

ترک بیهوده قیل و قال گرفت

Бар ҳамин фасл ихтисор намӯд

بر همین فصل اختصار نمود

Дасти барадӣ ба эътибор намӯд

دست بردی به اعتبار نمود

Дод шабро з рӯй таънаи ҷавоб

داد شب را ز روی طعنه جواب

Ки : « зи ҷоми ғурури масти хароб

که: «ز جام غرور مست خراب

Кист равшанкунанда зулмат ?

کیست روشن کننده ظلمت؟

Кист сайқалдиҳанда исмат ?

کیست صیقل دهنده عصمت؟

Манам инак ба ҳуҷҷати равшан

منم اینک به حجت روشن

Гӯи бибинанд ё туе ё ман

گو ببینند یا تویی یا من

Каъба бар сайр ман кунанд қиёс

کعبه بر سیر من کنند قیاس

Ба манаст эҳтиёҷи қиблаи шинос

به من است احتیاج قبله‌شناس

Ҳукми шаш рӯзи кун машҳур аст

حکم شش روز کون مشهور است

Дар каломи Маҷид мстўр аст

در کلام مجید مسطور است

Рӯзи маҳшар ба шаб на маърӯф аст

روز محشر به شب نه معروف است

Ки қиёмат ба рӯз мавсуф аст

که قیامت به روز موصوف است

Ҳамаи худ рӯз рӯз ме шимуранд

همه خود روز روز می‌شمرند

Толеъи саъд ва наҳс ме нигаранд

طالع سعد و نحس می‌نگرند

Машриқу мағрибу ҷанубу шимол

مشرق و مغرب و جنوب و شمال

Ман гушойам ба теғи душмани мол

من گشایم به تیغ‌ِ دشمن‌مال

Шуҳра бошад ба ҳар забони номам

شهره باشد به هر زبان نامم

На чу ту золиму сияҳи комам

نه چو تو ظالم و سیه‌کامم

Гоҳи меҳрами гуҳи офтоби сарвар

گاه مهرم گه آفتاب سرور

Гоҳи хуршеди гоҳи чашмаи нур

گاه خورشید گاه چشمهٔ نور

Манам алқсаҳи нири аъзам

منم القصّه نیر اعظم

Мардуми чашми равшани олам

مردم چشم روشن عالم

Ҳама бигзор , аз ки кам бошам ?

همه بگذار‌، از که کم باشم‌؟

Шоہ шамсаст ман лақаби тошм »

شاہ شمس است من لقب تاشم»

Ин бигуфт ва дар сухани дарбаст

این بگفت و در سخن دربست

Дафъ бархест чун сухан бинишаст

دفع برخاست چون سخن بنشست