Шаби домани дарози кӯтаҳи рой

شب‌ِ دامن‌دراز کوته‌رای

Сари бечорагии Фгнд ба пой

سر بیچارگی فگند به‌پای

Оҷиз омад зи ҳуҷҷат овардан

عاجز آمد ز حجّت آوردن

Тоб бисёр дод бар гардан

تاب بسیار داد بر گردن

Сари таслим оқибат биниҳод

سر تسلیم عاقبت بنهاد

Гуфт бо офтоб аз сар дод :

گفت با آفتاب از سر‌ِ داد:

« ту ба ртбти фарди зи ман зоне

«تو به رتبت فرد ز من زانی

Ки лақаб тоаш шоҳи Эронӣ

که لقب‌تاش‌ِ شاه ایرانی

Нест ӣнҷо дигар маҷоли сухан

نیست اینجا دگر مجال سخن

Мунқатиъ шуд мақолати ту ва ман

منقطع شد مقالت تو و من

Ҳаряк акнӯн ба вусъу тоқати хеш

هریک اکنون به وسع و طاقت خویش

Шевае низ бар саёқати хеш

شیوه‌ای نیز بر سیاقت خویش

Пеш гирему мадҳ шоҳ кунем

پیش گیریم و مدح شاه کنیم

Рӯй дар соя алٰаҳ кунем

روی در سایۀ الٰه کنیم

Ман ва ту ҳар ду дастёр шавем

من و تو هر دو دستیار شویم

Хидматиро магар ба кор шавем

خدمتی را مگر به کار شویم

Камари бандагии чунон бандем

کمر بندگی چنان بندیم

Ки чу ҷон бар миёни мони бандем

که چو جان بر میان‌مان بندیم

Ту ба рӯй ва ба рой монандӣ

تو به روی و به رای مانندی

Ба кулоҳу қабоӣ монандӣ

به کلاه و قبای مانندی

Ману шбрнги шоҳи ҳмрнгим

من و شبرنگ‌ِ شاه همرنگیم

Ҳарду бо кӯҳи қоф ҳам тангем

هردو با کوه قاف هم‌تنگیم

ӯ сабки хез ва ман гарони ҷонам

او سبک‌خیز و من گران‌جانم

Ман чу ӯ сайр кард натавонам

من چو او سیر کرد نتوانم

Ту чу иқбол ӯ ҷаҳонгирӣ

تو چو اقبال او جهانگیری

Зон чунин бар фалаки макон гирӣ

زان چنین بر فلک مکان گیری

Авҷи рифъати зи қадар ӯ дорӣ

اوج رفعت ز قدر او داری

Қалби равшани зи садр ӯ дорӣ

قلب روشن ز صدر او داری

Зу биёмухтӣ дар афшонӣ

زو بیاموختی دُر افشانی

Ман чаҳ гӯям дигар ту худ доне

من چه گویم دگر تو خود دانی

Гар на аз файзи рой ӯ будӣ

گر نه از فیض رای او بودی

Рӯй ту кӣ чунин накӯ будӣ ? »

روی تو کی چنین نکو بودی؟»