Шаби наврӯз дар харобаи хеш
شب نوروز در خرابهٔ خویش
Ҷому ҷон ва ману қробаҳи хеш
جام و جان و من و قرابۀ خویش
Холии уссайр буд пиндорӣ
خالیالسیر بود پنداری
Бехабар будам он шаби торӣ
بیخبر بودم آن شب تاری
Баҳс маҳрӯм карду навмедам
بحث محروم کرد و نومیدم
Шаби айш аз висоли хуршедам
شب عیش از وصال خورشیدم
Ҷому ҷону қробаҳи рӯҳи афзой
جام و جان و قرابهٔ روحافزای
Тан бе ҷони ман ситами Фрсоӣ
تن بیجان من ستمفرسای
То нагӯйӣ магари қробаҳ май
تا نگویی مگر قرابهٔ می
На тасаввур чунин макун ҳаии ҳай !
نه تصور چنین مکن هی هی!
Шишае доштами зи хуноба
شیشهای داشتم ز خونابه
Пари чунон каз шароби қробаҳ
پر چنان کز شراب قرابه
Дигарон дар нишоти наврӯзӣ
دیگران در نشاط نوروزی
Ман длхстаҳ бо ҷигарсӯзӣ
من دلخسته با جگرسوزی
На касами ҳам забон ба ғайри қалам
نه کسم همزبان به غیر قلم
На ба ҷузи дафтарам касе муҳаррам
نه به جز دفترم کسی محرم
Мижа аз хӯни дидаи ҷадвали каш
مژه از خون دیده جدولکش
Ҷигар аз сӯзи синаи пари оташ
جگر از سوز سینه پرآتش
Чун буд бандае чу ман мазлӯм ?
چون بوَد بندهای چو من مظلوم؟
Аз бисоти хдоигони маҳрӯм ?
از بساط خدایگان محروم؟
Базми шоҳи ҷаҳони хушу хуррам
بزم شاه جهان خوش و خرم
Саҳни бустони саро чу боғи Ирам
صحن بستانسرا چو باغ ارم
Хоссаи ҷашни мубораки сари сол
خاصه جشن مبارک سر سال
Сарв дар рақсу булбули андари ҳол
سرو در رقص و بلبل اندر حال
Бандагон дигар ба айшу сарвар
بندگان دگر به عیش و سرور
Гашта машғӯл ва ман чунин маҳҷӯр ?
گشته مشغول و من چنین مهجور؟
Носипосӣу ношкибоиӣ
ناسپاسی و ناشکیبایی
Ҳардуи ҳосили зи нотавоноӣ
هر دو حاصل ز ناتوانایی
На ғалат мекунам , чаҳ мегӯям !
نه غلط میکنم، چه میگویم!
Буд дар қибла ризо рӯем
بود در قبلۀ رضا رویم
Хотби хотирам ба Авни аллоҳ
خاطِب خاطرم به عون الله
Рафта бар минбари маноқиби шоҳ
رفته بر منبر مناقب شاه
Шукрҳо аз вуҷӯд ӯ ме кард
شکرها از وجود او میکرد
Зикри анъоми вуҷӯд ӯ ме кард
ذکر انعام وجود او میکرد
Мутаҳайир бимонада дар сифаташ
متحیر بمانده در صفتش
Ки буруни бади зи ҳади маърифаташ
که برون بُد ز حد معرفتش
Шуд миёни ману шаб аз кам ва беш
شد میان من و شب از کم و بیش
Суханӣ чанд ҳасби ҳолати хеш
سخنی چند حسب حالت خویش
Шаби равшани дили сияҳи ҷома
شب روشندل سیهجامه
Гуфт : « хомӣ макун бизан хома
گفت: «خامی مکن بزن خامه
Назм кун моҷарои ман бо рӯз
نظم کن ماجرای من با روز
Надаҳум муҳлати ин шабат то рӯз
ندهم مهلت این شبت تا روز
Номаи назми ту баҳона кунам
نامه نظم تو بهانه کنم
Қиссае пеши шаҳ равона кунам
قصهای پیش شه روانه کنم
То маро аз азоб барраанд
تا مرا از عذاب برهاند
Додам аз офтоб бастанд »
دادم از آفتاب بستاند»
Гуфтам : « андари ҳузур ба бошад
گفتم: «اندر حضور به باشد
То ки бар ҳақтар ва фара бошад
تا که برحقتر و فره باشد
Бетавассут сухан наёяд рост
بیتوسط سخن نیاید راست
Мутавассити миёни хавф ва раҷост
متوسط میان خوف و رجاست
То тавассути миён мо нашавад
تا توسط میان ما نشود
Ҳақу ботили зи ҳам ҷудо нашавад
حق و باطل ز هم جدا نشود
Моҷарои ҳарду дар миён оред
ماجرا هردو در میان آرید
Гар ба инсоф ва дод бисипоред
گر به انصاف و داد بسپارید
Варна зон пас ба боргоҳи равед
ورنه زان پس به بارگاه روید
Ҳарду бо ҳам ба додхоҳи равед »
هردو با هم به دادخواه روید»
Гуфт : « аздоди ҷамъ кӣ бӯда сет ?
گفت: «اضداد جمع کی بودهست؟
Роҳи шаби пеши шамъ кӣ бӯда сет ?
راه شب پیش شمع کی بودهست؟
Ҳркҷои ман даройам ӯ баравад
هرکجا من درآیم او برود
Ҳаргизи ин моҷаро накӯ наравад »
هرگز این ماجرا نکو نرود»
Аз сиёҳони матбахӣ дар ҳол
از سیاهان مطبخی در حال
Номзад кард қосидӣ чу накол
نامزد کرد قاصدی چو نکال
Қосид онгаҳ паёми барад ва бирафт
قاصد آنگه پیام برد و برفت
Ҳамчуи дӯди сияҳ ба тоб ва ба тафт
همچو دود سیه به تاب و به تفت
Чун ба машриқ расед субҳ битофт
چون به مشرق رسید صبح بتافت
Беш рафтан дигар маҷол наёфт
بیش رفتن دگر مجال نیافت
Боз гардид ҳамчуи боди дбўр
باز گردید همچو باد دَبور
Дар замонӣ бирафт роҳии давр
در زمانی برفت راهی دور
Омад ва зинҳор хости злўм
آمد و زینهار خواست ظلوم
Ки : « нарафта сети пеши оташи мум
که: «نرفتهست پیش آتش موم
Нестам марди ин рисолау роҳ
نیستم مرد این رساله و راه
Узри аҷзами зи афв хеш бихоҳ »
عذر عجزم ز عفو خویش بخواه»
Чун бидонаст шаб ки маъзӯр аст
چون بدانست شب که معذور است
Аҷзи Мӯсоу оташ тавр аст
عجز موسی و آتش طور است
Гуфт : « ҳон , маслиҳат чаҳ май бинӣ ?
گفت: «هان، مصلحت چه میبینی؟
Салтанат кӣ равад ба скинӣ
سلطنت کی رود به سِکینی
Ҳаст ин кори кори нобокӣ
هست این کار کار ناباکی
Бод дар чашм ӯ занад хокӣ »
باد در چشم او زند خاکی»
Гуфтам : « инро ба пой бод сабост
گفتم: «این را به پای باد صباست
Ҳар ки дигар равад ба дасти ҳбост »
هر که دیگر رود به دست هباست»
Бодро дар замон талаб фармуд
باد را در زمان طلب فرمود
То бидон бандагӣ қиём намӯд
تا بدان بندگی قیام نمود
Дардро чун набӯд дирамонаш
درد را چون نبود درمانش
Басти ҳолеи камар ба фурмонаш
بست حالی کمر به فرمانش
Дар миён шуд мақдам нақабо
در میان شد مقدّم نقبا
Қдўаҳ соликон бурид сабо
قُدوۀ سالکان برید صبا
Пешам омад пас аз саволу ҷавоб
پیشم آمد پس از سؤال و جواب
Охроломр бар тариқи савоб
آخرالامر بر طریق صواب
Гуфт : « ман бе ғарази миёни бандам
گفت: «من بیغرض میان بندم
Ки ба хайраст қатъу пайвандам »
که به خیر است قطع و پیوندم»
Бо шаби ин маслиҳат қарор гирифт
با شب این مصلحت قرار گرفت
Ҳам бар ин толеъ ихтиёр гирифт
هم بر این طالع اختیار گرفت