Шаб фиристод пеши рӯзи расӯл

شب فرستاد پیش روز رسول

« к-эии ҷаҳонгарди фитнаи ҷӯии фузул

«کای جهانگرد فتنه‌جوی فضول

Ҳар шаб аз фитнаи ту тираи терм

هر شب از فتنهٔ تو تیره‌ترم

Чанд дорӣ чу рӯзи хираи серум ?

چند داری چو روز خیره‌سرم‌؟

Ҳарчӣ бигурехтам зи машғала Эй

هرچه بگریختم ز مشغله‌ای

Омадӣ дар гирифтаи машъала Эй

آمدی در گرفته مشعله‌ای

Ҳама барҳам задӣ вилояти ман

همه برهم زدی ولایت من

Бршкстии сипоҳу рояти ман

برشکستی سپاه و رایت من

Пой берун манеҳ зи ҳади қиёс

پای بیرون منه ز حد قیاس

Бар раҳам беш аз ин марези алмос

بر رهم بیش از این مریز الماس

Баъд аз ин тарк сарфарозӣ кун

بعد از این ترک سرفرازی کن

Бо бузургон ба хурда бозӣ кун

با بزرگان به خرده‌بازی کن

Бо миннати даст дар ситам нашавад

با منت دست در ستم نشود

Карт аз пеш беш ва кам нашавад

کارت از پیش بیش و کم نشود

То ба шом аз саҳар ситез кунӣ

تا به شام از سحر ستیز کنی

Оқибати ҳам зи ман гурез кунӣ

عاقبت هم ز من گریز کنی

Чун сиёҳони ман хурӯҷ кунанд

چون سیاهان من خروج کنند

Дар уфуқ бар мъоқб ту зананд

در افق بر مَعاقِب تو زنند

Аз ту чандон кашанд каз баси хӯн

از تو چندان کشند کز بس خون

Шавад олӯдаи домани гардун

شود آلوده دامن گردون

Туеу мағрибу ҳазимати хеш

تویی و مغرب و هزیمت خویش

Сӯй машриқ макун азимат беш

سوی مشرق مکن عزیمت بیش

Ҳам бар ин шарт агар қарори диҳӣ

هم بر این شرط اگر قرار دهی

Тарки ошӯбу изтирори диҳӣ

ترک آشوب و اضطرار دهی

Хез вагар низ рои он дорӣ

خیز و گر نیز رای آن داری

Сари зи мағзи сабки гарони дорӣ

سر ز مغز سبک گران داری

То ба дафъи ту ҳам қиём кунам

تا به دفع تو هم قیام کنم

Баъд аз ин қасд интиқом кунам

بعد از این قصد انتقام کنم

Як шабихун кунам ба лашкари занг

یک شبیخون کنم به لشکر زنگ

Ки ҳазимати барӣ ба сад фарсанг

که هزیمت بری به صد فرسنگ

Қалами фитна сарнигӯн кунамат

قلم فتنه سرنگون کنمت

Аз ҳудӯди ҷаҳон бурун кунамат »

از حدود جهان برون کنمت»

Охроломри элчи сабо шуд

آخرالامر ایلچی صبا شد

Кушодаи забону баста қабо шуд

گشاده‌زبان و بسته‌قبا شد

Роҳ мақсад гирифт мстъҷл

راه مقصد گرفت مستعجِل

То ба ховар ки буд сари манзил

تا به خاور که بود سر منزل

Роятӣ дид бо ҳазор шиква

رایتی دید با هزار شکوه

Ки баровард сари зи қуллаи кӯҳ

که برآورد سر ز قلهٔ کوه

Хусравии тоҷу тахташ аз оташ

خسروی تاج و تختش از آتش

Чарх дар мавкибаши имории каш

چرخ در موکبش عماری‌کش

Лашкарии ҳамчуи зарра беш аз беш

لشکری همچو ذره بیش از بیش

Теғ ҳо баркашида аз пасу пеш

تیغ‌ها برکشیده از پس و پیش

Як дил ва сад ҳазор суру сарвар

یک دل و صد هزار سور و سرور

Як тан ва сад ҳазор чашмаи нур

یک تن و صد هزار چشمه نور

Шуд зи ҳайбати сабои арақи резон

شد ز هیبتْ صبا عرق‌ریزان

Рафт чун зарраи аўФтони хезон

رفت چون ذرّه اوفتان خیزان

Ҳарчӣ наздиктар ба хур ме шуд

هرچه نزدیک‌تر به خور می‌شد

Аз туфу тоби гарм тар ме шуд

از تف و تاب گرم‌تر می‌شد

Чун шавад мҳтрқи сабо чун барқ

چون شود محترق صبا چون برق

Аз сабо то сумум набӯд фарқ

از صبا تا سموم نبود فرق

Гарчи тоқат надошт ҳам хаши хаш

گرچه طاقت نداشت هم خَش خَش

Рафт чун бод дар дами оташ

رفت چون باد در دم آتش

Ҳамаи пайғоми шаби гузорад ба рӯз

همه پیغام شب گزارد به روز

Гарм шуд мағзи офтоб аз сӯз

گرم شد مغز آفتاب از سوز

Бонг зад бар сабо ки : « ёўہ магӯӣ

بانگ زد بر صبا که: «یاوہ مگوی

Зулмат аз табъи офтоби мҷўӣ

ظلمت از طبع آفتاب مجوی

То ки бошад шаби маҳоли андеш

تا که باشد شب محال‌اندیش

Ки фиристад ба ман рисолати хеш

که فرستد به من رسالت خویش

Аз шаби оўорہтар дигар ки буд ?

از شب آوارہ‌تر دگر که‌بْوَد؟

Зу ҷгрхўораҳтар бтар ки буд ?

زو جگرخواره‌تر بتر که‌بود؟

Ба таҳаввури зи ман сухан гуяд

به تهوّر ز من سخن گوید

Ки буд кови сухани з ман гуяд ?

که‌بْوَد کاو سخن ز من گوید‌؟

Кӣ брозди сияҳи гилӣмӣ ро

کی برازد سیه‌گلیمی را

Ков баранд чу ман карӣмиро ?

کاو براند چو من کریمی را؟

Ҳукм бар ман кунад ба ойу моӣ

حکم بر من کند به آی و مآی

Бингаред охир аз барои худоӣ ! »

بنگرید آخر از برای خدای‌!»