Бо сабо гуфт : « дам мазан дигар

با صبا گفت: «دم مزن دیگر

Ба рисолат қадам бизан дигар

به رسالت قدم بزن دیگر

Бози гирд аз ҳамин қадари сӯии шаб

باز گرد از همین قدر سوی شب

Ки : зи нодонӣ ту нест аҷаб

که: ز نادانی تو نیست عجب

Чун туеро чаҳ ҳади пояи мост ?

چون تویی را چه حد پایه ماست؟

Худ саводи ту акси сояи мост

خود سواد تو عکس سایه ماست

Гҳгҳти дил ки ҳамчуи рух сияҳ аст

گهگهت دل که همچو رخ سیه است

Равшан аз акси шамъдон ма аст

روشن از عکس شمعدان مه است

Шамъи магар нкрдмии равшан

شمع مه گر نکردمی روشن

Кӣ шудӣ гулхани ту чун гулшан ?

کی شدی گلخن تو چون گلشن؟

Рӯй торики ту чу дӯди танур

روی تاریک تو چو دود تنور

Дар хӯрд ростии муқобили нур

در خورد راستی مقابل نور

Ҷои ту чоҳи тангу тор буд

جای تو چاه تنگ و تار بود

Кунҷи торику нафту ғор буд

کنج تاریک و نفت و غار بود

Ҳар мақомӣ ки бози пардозам

هر مقامی که باز پردازم

Гуҳи гуҳаши соя бар сар андозам

گه‌گهش سایه بر سر اندازم

Чун шавад акси ман аз ӯ холӣ

چون شود عکس من از او خالی

Хилвати обод худ кунӣ ҳоле

خلوت آباد خود کنی حالی

Дар ғалати аўФтодаҳ эй бо хеш

در غلط اوفتاده‌ای با خویش

Сару кории ниҳодае бо хеш

سر و کاری نهاده‌ای با خویش

Аз димоғат бурун кунам савдо

از دماغت برون کنم سودا

Нагузорам ки дами зании фардо

نگذارم که دم زنی فردا

Кӣ чунин будӣ омиру ноҳӣ

کی چنین بودی آمر و ناهی

Ки марои зердаст май хоҳӣ ?

که مرا زیردست می‌خواهی؟

Ба дарозӣ худ машав мағрур

به درازی خود مشو مغرور

Тиратар ҳам набошӣ аз диҷўр

تیره‌تر هم نباشی از دیجور

Ман чунонат фурӯ барам ба замин

من چنانت فرو برم به زمین

Ки зи ман ёди новарии пас аз ин

که ز من یاد ناوری پس از این

Омадам , барги кор хеш бисоз

آمدم، برگ کار خویش بساز

То қиёмати з ту нигарадам боз »

تا قیامت ز تو نگردم باز»

Хости рухсати сабо ва боз омад

خواست رخصت صبا و باز آمد

Чун мшъўз ки муҳра боз омад

چون مشعوِذ که مهره‌باز آمد

Хонд ҳаргунаи зи офтоби хабар

خواند هرگونه ز آفتاب خبر

Кард шабро чу дӯди зеру зибр

کرد شب را چو دود زیر و زبر

Ҳар ҷавобӣ ки рӯз боз навишт

هر جوابی که روز باز نوشت

Ҳамчу оташ фитод дар ангушт

همچو آتش فتاد در انگشت