Шаб дигарбора рафт бо саркор
شب دگرباره رفت با سرکار
Кард бар як ҷавоби сад инкор
کرد بر یک جواب صد انکار
« к-эй ба ҷавру ситам шудаи машҳур
«کای به جور و ستم شده مشهور
Ба ту наздик бӯдау зи ту давр
به تو نزدیک بوده و ز تو دور
Хоссау оммаро ваболу ҳалок
خاصه و عامه را وبال و هلاک
Ки кунад эътимод бар нопок ?
که کند اعتماد بر ناپاک؟
Дӯд бебаҳра аз туу торик
دود بیبهره از تو و تاریک
Боядаш сӯхт чун шавад наздик
بایدش سوخت چون شود نزدیک
Ташнагонро басӣ ба тафт ва ба тоб
تشنگان را بسی به تفت و به تاب
Куштае дар тариқи ҳаҷ бе об
کشتهای در طریق حج بیآب
Ту ки дар дашт Карбало дидӣ
تو که در دشت کربلا دیدی
Ки чаҳ мерафт ва ме писандидӣ
که چه میرفت و میپسندیدی
Гаштии он рӯзи ёри аҳли съир
گشتی آن روز یار اهل سعیر
Дашт ва саҳро битофтӣ чу асир
دشت و صحرا بتافتی چو اثیر
Қасди фарзанд Мустафо кардӣ
قصد فرزند مصطفی کردی
Бо паямбари чунин вафо кардӣ
با پیمبر چنین وفا کردی
Чаҳ таваққуъ кунад зи меҳри ту кас ?
چه توقع کند ز مهر تو کس؟
Ёдгори ин мунофиқии зи ту бас »
یادگار این منافقی ز تو بس»