Бо яке аз ҷамъи ихвони алсФоء
با یکی از جمع اخوان الصفاء
Рафтам аз бозор дар доролшФоء
رفتم از بازار در دارالشفاء
Муҳаррамии розӣ ҳаме гуфтам бадв
محرمی رازی همی گفتم بدو
Қиссаи худ боз мегуфтам бадв
قصه خود باز میگفتم بدو
Каз шикебеи дилам фарсӯда шуд
کز شکیبایی دلم فرسوده شد
Нақди умрам дар сар нобӯда шуд
نقد عمرم در سر نابوده شد
Беш азинми тоқат даврӣ намонад
بیش ازینم طاقت دوری نماند
Эҳтимолам рафт ва мастурӣ намонад
احتمالم رفت و مستوری نماند
Рӯзгори интизорам дайр шуд
روزگار انتظارم دیر شد
Хотирам аз зиндагонӣ сайр шуд
خاطرم از زندگانی سیر شد
Дар сари сабр ва шикебе шудам
در سر صبر و شکیبایی شدم
То кӣ аз ҳиҷрон ки савдое шудам
تا کی از هجران که سودایی شدم
Аз қазои девонае дар банд буд
از قضا دیوانهای در بند بود
Қиссаи ман ҳарчӣ гуфтам май шунӯд
قصۀ من هرچه گفتم میشنود
Чун ҳадиси сабру савдо гӯш кард
چون حدیث صبر و سودا گوش کرد
Бонг бар ман зад маро хомӯш кард
بانگ بر من زد مرا خاموش کرد
Гуфт агар дар сари ту савдои доре
گفت اگر در سر تو سودا داریی
Ҳамчуи ман ин банд бар пои доре
همچو من این بند بر پا داریی
Дар хуросони ошиқӣ шармӣ бидор
در خراسان عاشقی شرمی بدار
Охрои ғофил ба табризат чаҳ кор
آخرای غافل به تبریزت چه کار
Ҳамчуи ман дар банд ва дар зиндон на Эй
همچو من در بند و در زندان نهای
Худ гирифтам бедилӣ беҷон на Эй
خود گرفتم بیدلی بی جان نهای
Ишқро бар худ бар ъноиӣ мабанд
عشق را بر خود بر عنایی مبند
Ғофилии ошиқ нае бар худ маханд
غافلی عاشق نه ای بر خود مخند
Оташами девона дар хирман фиканд
آتشم دیوانه در خرمن فکند
Шӯр аз он ширини сухан дар ман фиканд
شور از آن شیرین سخن در من فکند
Охрои дил то яке кам костӣ
آخر ای دل تا یکی کم کاستی
Бишинав аз девонаи ин ростӣ
بشنو از دیوانه این راستی
Пеши ақли хештани бархестан
پیش عقل خویشتن برخاستن
Чист ранҷ афзудану ҷон костан
چیست رنج افزودن و جان کاستن
Ғарра чун кафтор дар ғори ғурур
غره چون کفتار در غار غرور
Ғофил аз гурги аҷали қонеъ ба зӯр
غافل از گرگ اجل قانع به زور
Мӯсои ҷонро нае ар хайл тоаш
موسی جان را نهای ار خیل تاش
Пас рӯи фиръавни нафас охир мабош
پس رو فرعون نفس آخر مباش
Бар сари намрудёни мо ва ман
بر سر نمرودیان ما و من
Санги тасбеҳи халили аллоҳи зан
سنگ تسبیح خلیل الله زن
Ҳам ба лоҳўли қаноат ҳар нафас
هم به لاحول قناعت هر نفس
Дафъ кун талбиси Иблиси ҳавас
دفع کن تلبیس ابلیس هوس
Ҳамчуи бежани мубтало дар чаҳ на Эй
همچو بیژن مبتلا در چه نهای
Пас чаро чун рустами андари раҳ на Эй
پس چرا چون رستم اندر ره نهای
Қайси давр аз кӯии Лайлӣ кӣ бадӣ
قیس دور از کوی لیلی کی بدی
Гарна каъбаи ногузири ваии бадӣ
گرنه کعبه ناگزیر وی بدی
Бесутунии пардаи Фарҳод буд
بیستونی پرده فرهاد بود
Ғоиб аз ширин на аз бедод буд
غایب از شیرین نه از بیداد بود
Чист домани гират эй беҳудаи гӯй
چیست دامن گیرت ای بیهوده گوی
Ҷузи гаронӣ каж нишину рости гӯй
جز گرانی کژ نشین و راست گوی
Панҷуми моҳи сифр бо нукарон
پنجم ماه صفر با نوکران
Дар рикоби соҳиби соҳибқирон
در رکاب صاحب صاحبقران
Соҳиби девони олами шамси дайн
صاحب دیوان عالم شمس دین
Шоҳро дастури аъзами шамси дайн
شاه را دستور اعظم شمس دین
Вақти қомати гуфтани шбхиз буд
وقت قامت گفتن شبخیز بود
Ки иттифоқ рафтан аз табриз буд
که اتفاق رفتن از تبریز بود
Бе таваққуфи як ду манзил шуд яла
بی توقف یک دو منزل شد یله
То ба дарёбӣ ки хўонндши тала
تا به دریابی که خوانندش تله
Пеши дарёи рӯз манзил сохтанд
پیش دریا روز منزل ساختند
Боргоҳи хоҷа бар афрохтанд
بارگاه خواجه برافراختند
Он талаи баҳрии аҷаби мақҳур буд
آن تله بحرى عجب مقهور بود
Дар майонаш қалъаи маъмур буд
در میانش قلعۀ معمور بود
Ҷои ганҷи подшоҳи комкор
جای گنج پادشاه کامکار
Бар сараши сӣ аждаҳои посдор
بر سرش سی اژدهای پاسدار
Субҳдами дарёи зи пас бгзоштим
صبحدم دریا ز پس بگذاشتیم
Манзили он рӯз дигар хуй доштем
منزل آن روز دگر خوی داشتیم
Хуии зи баси тарки хтоиӣ чун хутан
خوی ز بس ترک ختایی چون ختن
Манзилии эмини валикини пари Фтн
منزلی ایمن ولیکن پر فتن
Шаҳрӣ аз баси лолау гул чун баҳор
شهری از بس لاله و گل چون بهار
Марғзорӣ чун биҳишташ бар канор
مرغزاری چون بهشتش بر کنار
Онгаҳ аз хуй дар алотоқи омадем
آنگه از خوی در الاطاق آمدیم
Ҷуфти ғаму зи хуррамии тоқи омадем
جفت غم وز خرمی طاق آمدیم
Лаҳзаи лаҳзаи дам ба дам дар интизор
لحظه لحظه دم به دم در انتظار
Ки иттифоқ раҷъат уфтад зон диёр
که اتفاق رجعت افتد زان دیار
Маҷмаъи урдӯ ба алотоқ буд
مجمع اردو به الاطاق بود
Зонка алотоқшони яйлоқ буд
زانکه الاطاقشان ییلاق بود
Ростии хуши музиъии хуши манзилӣ
راستی خوش موضعی خوش منزلی
Ҷои нузҳат ҳар кро бошад дилӣ
جای نزهت هر کرا باشد دلی
Чашмаҳои оби сард аз ҳар тараф
چشمههای آب سرد از هر طرف
Новдони сабза аз ҷӯ чун садаф
ناودان سبزه از جو چون صدف
Аз парии гӯйии ҳамаи сҳропрст
از پری گویی همه صحرا پُرست
Вази ҳавои коми шақоӣқи пари дуруст
وز هوا کام شقایق پر دُرست
ё магар фирдавс бикшоданд дар
یا مگر فردوس بگشادند در
Ҳурёнро дар ҷаҳон доданд сар
حوریان را در جهان دادند سر
Ҳар ки чашмаш бар чунон моҳӣ фитод
هر که چشمش بر چنان ماهی فتاد
То ба солӣ аз худаш номади биёад
تا به سالی از خودش نامد به یاد
Олимӣ аз танги чашмони танги дил
عالمی از تنگ چشمان تنگ دل
Ҷумлаи симини тани валикини сангдил
جمله سیمین تن ولیکن سنگدل
Аҳли дилро дил ба зории ҷон ба лаб
اهل دل را دل به زاری جان به لب
Чун пари бум аз каллаи шани музтариб
چون پَرِ بوم از کلهشان مضطرب
Ҳар киро хотир ба кокулашон фитод
هر که را خاطر به کاکلشان فتاد
Пой дар раҳи нониҳодаи сари ниҳод
پای در ره نانهاده سر نهاد
Доштам дар дили гарони дарёи магар
داشتم در دل گران دریا مگر
Киштии ҷонро ба ҷаҳди орм ба дар
کشتی جان را به جهد آرم به در
Гуфтам охир бугзарад бўк аз вабол
گفتم آخر بگذرد بوک از وبال
Худ таваққуфро набад чандон маҷол
خود توقف را نبد چندان مجال
То дар он будем лашгар бар нишаст
تا در آن بودیم لشگر برنشست
Роҳи берун омадани ёсо ба баст
راه بیرون آمدن یاسا ببست
Раъйати кишвари гушои подшоҳ
رایت کشور گشای پادشاه
Сӯии Гурҷистон бурун омад ба роҳ
سوی گرجستان برون آمد به راه
Шоҳро бар қалб ар ман роҳ буд
شاه را بر قلب اِرمن راه بود
Малик ар ман диданаши дилхоҳ буд
ملک اِرمن دیدنش دلخواه بود
Шаҳрҳое каз билод армн аст
شهرهایی کز بلاد ارمن است
Муътабари пайваста дар чашм ман аст
معتبر پیوسته در چشم من است
Бар фарози санги хорои сохта
بر فراز سنگ خارا ساخته
Жарф равадӣ пеш шаҳр андохта
ژرف رودی پیش شهر انداخته
Сақфу девору сутун ҳар мақом
سقف و دیوار و ستون هر مقام
Карда аз санги тарошидаи тамом
کرده از سنگ تراشیده تمام
Ҳснӣ аз хорои баровардаи рафеъ
حصنی از خارا برآورده رفیع
Карда бар борӯи амалҳои бадеъ
کرده بر بارو عملهای بدیع
Сохтаи бути хонаҳо дар ваии чунон
ساخته بتخانهها در وی چنان
Каз таҳайюр дар даҳон монад бенон
کز تحیر در دهان ماند بنان
Ончунон ҷои бути парастии ҳамчуи ман
آنچنان جا بت پرستی همچو من
Бугзарад аз май тиҳии нокардаи ?дан
بگذرد از می تھی ناکرده دن
эй дариғо сабр мебоист кард
ای دریغا صبر میبایست کرد
Бо Муғони як ҳафта мебоист хӯрд
با مغان یک هفته میبایست خَورد
Марди оқилро ки фурсат кард фӯт
مرد عاقل را که فرصت کرد فوت
Зиндагонӣ шуд бар ва аз ғуссаи мӯат
زندگانی شد بَرو از غصه موت
Азми Гурҷистон золӣ шуд дуруст
عزم گرجستان زالی شد درست
Боз гӯям қиссае аз раҳи нахуст
باز گویم قصهای از ره نخست
Ақабаҳои сахту роҳии санглох
عقبههای سخت و راهی سنگلاخ
Танг бар халқи ҷаҳони малики фарох
تنگ بر خلق جهان ملک فراخ
Ман ба ҳайрати монда чун хар дар хлоб
من به حیرت مانده چون خر در خلاب
Синае пари оташу чашмии пари об
سینهای پر آتش و چشمی پر آب
Рафта бар афлоки рӯзӣ чанд бор
رفته بر افلاک روزی چند بار
Дар баландӣ карда бар чархи ифтихор
در بلندی کرده بر چرخ افتخار
ӯ зи муқобили кӯҳи боми осмон
وز مقابل کوه بام آسمان
Омада бо таҳти асфал ҳар замон
آمده با تحت اسفل هر زمان
Осмони пӯшида дар лайл ва наҳор
آسمان پوشیده در لیل و نهار
Меғ ҳамчун абри чашмами сайли бор
میغ همچون ابر چشمم سیل بار
Олам аз меҳри дили ман гарм буд
عالم از مهر دل من گرم بود
Офтоби андари ҳиҷоби шарм буд
آفتاب اندر حجاب شرم بود
Хоки раҳи сад бор бар сар кардамӣ
خاک ره صد بار بر سر کردمی
Гарна зи оби дидаи раҳ тар кардамӣ
گرنه زآب دیده ره تر کردمی
Гар ба Гурҷистон дарун гӯям ки ман
گر به گرجستان درون گویم که من
Одамӣ дидам дурӯғаст ин сухан
آدمی دیدم دروغست این سخن
Одамӣ на олимии миррӣх рӯй
آدمی نه عالمی مریخ روی
Модау нари сабзи чашму зарди мӯӣ
ماده و نر سبز چشم و زرد موی
Доим аз хуршед чун пӯшида анд
دایم از خورشید چون پوشیدهاند
Лоҷарами хоманд ва ноҷӯшида анд
لاجرم خامند و ناجوشیدهاند
Ҷумлаи тарсои миллату ағлаби кишӣш
جمله ترسا ملت و اغلب کشیش
Шонаи шани ҳаргизи надида буд риш
شانهشان هرگز ندیده بود ریش
Мъҷрии пӯшида бар зери кулоҳ
معجری پوشیده بر زیر کلاه
Карда ҳамчун сӯгёни мъҷри сиёҳ
کرده همچون سوگیان معجر سیاه
Гарчи мқлўбсти ҳафт андомашон
گرچه مقلوبست هفت اندامشان
Аз ҷаҳон гум бӯда бодои номашон
از جهان گم بوده بادا نامشان
Уратонишони ҷумла бе эзори пой
عورتانشان جمله بی ایزار پای
Хари басии беҳтар буд зишони бгоӣ
خر بسی بهتر بود زیشان به گای
Бе намозони қҳбгони зишти хас
بی نمازان قحبگان زشت خس
Корашон кардани зи саргини хишту бас
کارشان کردن ز سرگین خشت و بس
Гашта то зону ба саргин дар зи каъб
گشته تا زانو به سرگین در ز کعب
Ростиро аз дар дайранду лаъиб
راستی را از در دیرند و لعب
эй нзории дарҷи дили сар боз кун
ای نزاری دُرج دل سر باز کن
Қиссаи китўи крх оғоз кун
قصه کیتو کرخ آغاز کن
Ростиро кӯҳу дашташ чун баҳор
راستی را کوه و دشتش چون بهار
Кишти зору лолаи зорау сабзаи зор
کشتزار و لالهزار و سبزهزار
Хоку бумаш бе ниҳояти муртафаъ
خاک و بومش بی نهایت مرتفع
Бехи доруҳо дару баси мунтафаъ
بیخ داروها دَرو بس منتفع
Лек аз баси боди растохез буд
لیک از بس باد رستاخیز بود
Захми бодаши нақш аз оҳан май рабӯд
زخم بادش نقش از آهن میربود
То дар ва будем кас ошӣ нахурд
تا دَرو بودیم کس آشی نخَورد
Ки оташ аз тӯфони бодаш бар накард
کآتش از طوفان بادش برنکرد
Қалби тобистон дару сармои сахт
قلب تابستان دَرو سرمای سخت
Ҳаст аз он ағлаби мавозиъи бидрхт
هست از آن اغلب مواضع بیدرخت
Шамс дар харчанг мебошад ҳануз
شمس در خرچنگ میباشد هنوز
Барф май резади ҳавояш дар тамӯз
برف میریزد هوایش در تموز
Қурби панҷаи рӯзи бад дар ваии мақом
قرب پنجه روز بد در وی مقام
Бугзарад ҳам оқибати нокому ком
بگذرد هم عاقبت ناکام و کام
Гарчи бошӣ дар ҳаводиси пои баст
گرچه باشی در حوادث پایبست
Сабр кун ки умед астхлос ҳаст
صبر کن که امید استخلاص هست