Ҳолатӣ афтод шайхиро магар
حالتی افتاد شیخی را مگر
То се рӯз аз хештан шуд бихбр
تا سه روز از خویشتن شد بیخبر
Сари он маънии мурӣдии бозхост
سر آن معنی مریدی بازخواست
Шайхи мармузи он бадв бинмуд рост
شیخ مرموز آن بدو بنمود راست
Гуфт машриқ то ба мағриб дар замин
گفت مشرق تا به مغرب در زمین
Бозҷстми ҳам ясори ваҳми ямин
بازجستم هم یسار وهم یمین
То магар бошад ки фақри орм ба даст
تا مگر باشد که فقر آرم به دست
Зонкаҳ бе фақри ин қадам рафтан ба даст
زآنکه بی فقر این قدم رفتن به دست
Дар замини номад ба дасти он ҷавҳарам
در زمین نامد به دست آن جوهرم
Манзилӣ гуфтам бболо бигузарам
منزلی گفتم ببالا بگذرم
Рафтам аз фарши замин то авҷи арш
رفتم از فرش زمین تا اوج عرش
Осмон аз фақри холии бад чу фарш
آسمان از فقر خالی بد چو فرش
Бехабар кард аз таъаҷҷуби ҳайратам
بیخبر کرد از تعجب حیرتم
Раҳ бихобаст он замон зад ғайритем
ره بخوابست آن زمان زد غیرتم
То дарин будам яке овоз дод
تا درین بودم یکی آواز داد
Бар сари он ҷавҳарами раҳ боз дод
بر سر آن جوهرم ره باز داد
Ҳуққа Эй дидам ба тоқӣ бар баланд
حقهای دیدم به طاقی بر بلند
Гуфтам онки фақрат эй сӯрат
گفتم آنک فقرت ای صورت
Писанди фақр агар зон тоқ битавонӣ бигир
پسند فقر اگر زان طاق بتوانی بگیر
То агар даъвӣ кунӣ бошӣ фақир
تا اگر دعوی کنی باشی فقیر
Даст кардам то фурӯи гирами зи тоқ
دست کردم تا فرو گیرم ز طاق
Тоқи боло буд ва ман кӯтоҳи соқ
طاق بالا بود و من کوتاه ساق
Тилсону хирқау кафшу кулоҳ
طیلسان و خرقه و کفش و کلاه
Зер по кардам ба ҷаҳди он ҷойгоҳ
زیر پا کردم به جهد آن جایگاه
Гарчи бисёре бкўшидм ва лек
گرچه بسیاری بکوشیدم و لیک
То ба фақр аз ман масофат буд нек
تا به فقر از من مسافت بود نیک
Ҳотифии дигар ба ман овоз дод
هاتفی دیگر به من آواز داد
Бар сари он ҷавҳарами раҳ боз дод
بر سر آن جوهرم ره باز داد
Гуфт сари зери қадам бояд ниҳод
گفت سر زیر قدم باید نهاد
Дайну дунё дар адам бояд ниҳод
دین و دنیا در عدم باید نهاد
Чун наҳодӣ сар ба зери пои баст
چون نهادی سر به زیر پای بست
Ҳуққаи фақр онгаҳ оварадӣ ба даст
حقه فقر آنگه آوردی به دست
Сари буна то даст бар фақрат расад
سر بنه تا دست بر فقرت رسد
Чун наҳодӣ гар кунӣ фахрат расад
چون نهادی گر کنی فخرت رسد
То сарат аз пои болотар буд
تا سرت از پای بالاتر بود
Доманат аз аи вирди раънотар буд
دامنت از ا ورد رعناتر بود
Фақр тавҳидаст ва дар тавҳиди пок
فقر توحیدست و در توحید پاک
Дар нагунҷад обу оташ , ёду хок
در نگنجد آب و آتش، یاد و خاک
Дар сар аз сад гӯнаи савдоу ҳавас
در سر از صد گونه سودا و هوس
Кӣ тавонад рафт дар тавҳиди кас
کی تواند رفت در توحید کس
Рафтам онҷо бо сари афсонаи боз
رفتم آنجا با سر افسانه باز
Токнми дили поки азин вайронаи боз
تاکنم دل پاک ازین ویرانه باز
Дар ғарибӣ шуд дилам аз ҷони нФўр
در غریبی شد دلم از جان نفور
На броҳимм на Айюби сабур
نه براهیمم نه ایوب صبور
Чанд бар оташ тавонам кард сабр
چند بر آتش توانم کرد صبر
То ба кӣ хӯни ҷигар хӯрдан ба ҷабр
تا به کی خون جگر خوردن به جبر
Тоқат дӯзах надорам эй Карим
طاقت دوزخ ندارم ای کریم
Аз гуноҳи астғФри аллоҳи алъзим
از گناه استغفر الله العظیم
Зиндагонӣ нест ин ҷон кандан сет
زندگانی نیست این جان کندنست
Хештанро дар азоб афкандани сет
خویشتن را در عذاب افکندنست
Ончӣ май байнами дарин ваҳшати сарой
آنچه می بینم درین وحشت سرای
Гар худо бар халқ гирад вои вой
گر خدا بر خلق گیرد وای وای