Маӣ дорам ки анвори ҷамолаш

مهی دارم که انوار جمالش

Кунад ҳар дами таҷаллӣ дар ҷалолаш

کند هر دم تجلی در جلالش

Ҷалолаш бо ҷамол аз бас даромехт

جلالش با جمال از بس درآمیخت

Яке гашта ҷалолаш бо ҷамолаш

یکی گشته جلالش با جمالش

Шаб идасту соқиро бсоғр

شب عید است و ساقی را بساغر

Ишора кард абрӯии ҳилолаш

اشاره کرد ابروی هلالش

Кашад то нақшҳо аз калаки маънӣ

کشد تا نقشها از کلک معنی

Мусаввир шуд блўҳи дили хаёлаш

مصور شد بلوح دل خیالش

Қаламҳо дар кафи Монӣ шудаи риш

قلمها در کف مانی شده ریش

зи нақши нуқтаи пардозии холаш

ز نقش نقطه پردازی خالش

Зулолашро мадаи нисбати бкўср

زلالش را مده نسبت بکوثر

Ки дардӣ ҳаст кавсар аз зулолаш

که دردی هست کوثر از زلالش

Гулистонҳо мисолӣ беш набӯд

گلستانها مثالی بیش نبود

зи обу ранги ҳасан бе мисолаш

ز آب و رنگ حسن بی مثالش

Зиҳии гулшан ки чун гул аз насимӣ

زهی گلشن که چون گل از نسیمی

Шукуфтаи ғунчаи дилҳо шимолаш

شکفته غنچه دلها شمالش

Гарм ҳар дам кашад аз ханҷари ҳиҷр

گرم هر دم کشد از خنجر هجر

Ҳаёт тоза бахшад висолаш

حیات تازه بخشد وصالش

Марои нур алӣ Меҳрӣаст дар дил

مرا نور علی مهریست در دل

Ки ҳаргиз дар ҷаҳон набӯд заволаш

که هرگز در جهان نبود زوالش