Байнам чу хиромони барраи он сарви равон ро

بینم چو خرامان بره آن سرو روان را

Эсор кунам дар қадамаши нақди равон ро

ایثار کنم در قدمش نقد روان را

Созад бикии тири ду сад тоири ҷони сайд

سازد بیکی تیر دو صد طایر جان صید

Ҳаргоҳ ки зиҳ мекунад абрӯаши камон ро

هرگاه که زه میکند ابروش کمان را

Гулро шавад аз шарми шукри хандаи фаромӯш

گل را شود از شرم شکر خنده فراموش

Бинад ба табассум агар он ғунчаи даҳон ро

بیند به تبسم اگر آن غنچه دهان را

Бар аҳли вафои арса агар танг нахоҳад

بر اهل وفا عرصه اگر تنگ نخواهد

Зинсони зи ҷафои танг чаро бастаи миён ро

زینسان ز جفا تنگ چرا بسته میان را

Раҳ нест хазонро бглстони висолаш

ره نیست خزان را بگلستان وصالش

Ореи басӯии хулд раҳе нест хазон ро

آری بسوی خلد رهی نیست خزان را

То чанд ббўии гули рухсори ту чун гул

تا چند ببوی گل رخسار تو چون گل

Аз хори ғамати чоки занами ҷомаи ҷон ро

از خار غمت چاک زنم جامه جان را

Вақтаст ки чун нури алӣ бар рухи ағёр

وقت است که چون نور علی بر رخ اغیار

Дар маъракаи нутқи кашами теғи забон ро

در معرکه نطق کشم تیغ زبان را