Ҳакимӣ бо ҳз ақтро шунидам ки боби табобати кушода буду марӣзаи ҳомиларо мудово менамӯд атФоқорўзӣ бо дами рӯҳафзо аз доролшФоءи даромадаи бъзми зиёрати аҳли қубӯр дар кӯча убӯр мекард ҷамъиро дид дасти парешоне дар ҳалқа мотам зада тобутӣ бар дӯш доранду гиребони шкибоӣиро даридаи шоҳиди ъзоро дроғўш пурсед ӣнҳамаи навҳау зорӣ аз чист ва метӣ ки дарин тобутаст кист зан қобила гуфт ҳамон марӣзаи ҳомила ҳаким гуфт вай зиндааст ҳануз вақти мурдан ӯ нест бории набзаши бмни расонид то биёбам мараз чист тобутро дар кушоданд ва метро даровардаи пеш табиб ниҳоданд бо ҳикмати ангушти ҳзоқтрои гушӯда набзаш санҷиду дидаи бсорт боз карда гӯнаи гулгуна аш дид сӯзанӣ дар дасти гирифта бар паҳлавӣ мет фурӯ намӯду гиребони сад чоки ммотши бириштаи руфӯи пас рояти каромат дар арсаи латофати афрохтау нафаси исавиро бо лаби мӯъҷизи баён ошносохтаҳ фармуд бархезу саҷдаи шукрии биҷойовар ки бе ҳангоми ҷом аҷал нахурдӣ вҳсрти зиндагӣ дар дили хоки набардӣ

حکیمی با حذ اقترا شنیدم که باب طبابت گشاده بود و مریضه حامله را مداوا مینمود اتفاقاروزی با دم روح افزا از دارالشفاء درآمده بعزم زیارت اهل قبور در کوچه عبور میکرد جمعی را دید دست پریشانی در حلقه ماتم زده تابوتی بر دوش دارند و گریبان شکیبائی را دریده شاهد عزارا درآغوش پرسید اینهمه نوحه و زاری از چیست و میتی که دراین تابوتست کیست زن قابله گفت همان مریضه حامله حکیم گفت وی زنده است هنوز وقت مردن او نیست باری نبضش بمن رسانید تا بیابم مرض چیست تابوت را در گشادند و میت را درآورده پیش طبیب نهادند با حکمت انگشت حذاقترا گشوده نبضش سنجید و دیده بصارت باز کرده گونه گلگونه اش دید سوزنی در دست گرفته بر پهلوی میت فرو نمود و گریبان صد چاک مماتش برشته رفو پس رایت کرامت در عرصه لطافت افراخته و نفس عیسوی را با لب معجز بیان آشناساخته فرمود برخیز و سجده شکری بجای آور که بی هنگام جام اجل نخوردی وحسرت زندگی در دل خاک نبردی

Оқибат метро ҷони рафтаи бетони бозгашту боумри гиронмояи дмсоз аз гулхани мамоти даромада дар гулшан ҳаёт хиромеда ва аз фарроши марази бархеста дар бистар сиҳҳат орамид маълум шуд ки Тифл аз дасти раҳми даст дароз карда роҳи нафасро ҳоил шуда буд ва шояд аҷали муъаллақиро муқобили сӯзан ҷавр бонагашт ваии расидаи мтأлм шудаи дасти ҷониб худ кашид сад аз миёна бардошта шуду роҳи нафаси бози риштаи аҷали кӯтоҳи гашту силсилаи умри дароз

عاقبت میت را جان رفته بتن بازگشت و باعمر گرانمایه دمساز از گلخن ممات درآمده در گلشن حیات خرامیده و از فراش مرض برخاسته در بستر صحت آرمید معلوم شد که طفل از دست رحم دست دراز کرده راه نفس را حائل شده بود و شاید اجل معلقی را مقابل سوزن جور بانگشت وی رسیده متألم شده دست جانب خود کشید سد از میانه برداشته شد و راه نفس باز رشته اجل کوتاه گشت و سلسله عمر دراز

Илоҳии нафаси аммораро ки душман хунхорааст дар батни мо ҷо додӣу ангушти тамаъро ки натиҷаи ҳирс ва ҳасадаст бъқди нафаси кушодии ҳукми муҳками рои ақлро бифирист то аз сӯзани ҳикмат нштрӣ бисозаду садаи гаулӯгири ҳирсро ки ғуддаи дили мурдагӣ ва афсурдагӣаст аз синаи барандозад то аз пилаи ифроту тафрити бархестаи шоҳнги мизони адолати бигирем ва аз ғарқоби ҳалокату залолат ба сафинаи наҷоти даромада бҷҳолт намирем маликои подшоҳо аз хазонаи маърифатмони анъомии даҳ ва аз таронаи адолати пайғомӣ то аз истимоъи он мадҳуш шавем ва аз ҳарзаи дроӣии хомӯши шишаи шаку гумонро шикастаи бода аиқон бапушему сиёҳии номаи аъмолро шастаи ҷомаи рӯи сифедии бнўр афъол бапушем

الهی نفس اماره را که دشمن خونخواره است در بطن ما جا دادی و انگشت طمع را که نتیجه حرص و حسد است بعقد نفس گشادی حکم محکم رای عقل را بفرست تا از سوزن حکمت نشتری بسازد و سده گلوگیر حرص را که غده دل مردگی و افسردگیست از سینه براندازد تا از پله افراط و تفریط برخاسته شاهنگ میزان عدالت بگیریم و از غرقاب هلاکت و ضلالت به سفینه نجات درآمده بجهالت نمیریم ملکا پادشاها از خزانه معرفتمان انعامی ده و از ترانه عدالت پیغامی تا از استماع آن مدهوش شویم و از هرزه درائی خاموش شیشه شک و گمان را شکسته باده ایقان بپوشیم و سیاهی نامه اعمال را شسته جامه رو سفیدی بنور افعال بپوشیم