Подшоҳиро ғуломӣ буд бадеъи алҷмолу хуши овози ушшоқи бенаворо бо нағмаи Довӯдии навои сози хусрави ховарии бадари дарбори ҳасанаши каминаи чокарӣу Зуҳраи чангӣ дар мақоми нўоснҷии савташи муштарии атФоқорўзии брдри дўлтсроӣ шоҳ нишаста буду ғазали ошиқонаи бсўт ҳазин месурӯд .

پادشاهی را غلامی بود بدیع الجمال و خوش آواز عشاق بینوا را با نغمه داودی نوا ساز خسرو خاوری بدر دربار حسنش کمینه چاکری و زهره چنگی در مقام نواسنجی صوتش مشتری اتفاقاروزی بردر دولتسرای شاه نشسته بود و غزل عاشقانه بصوت حزین میسرود.

Ногоҳ дилдода аз банди алойиқу ъўоиқи озода баров бигузашт аз ҷилваи ҳасан ва аз нағмаи савташи мадҳуши гашти пас аз лмҳаҳи оташ дар ниҳодаш барафрӯхт ва нахла ҳастяш саропо бсухт аз бунёдаш намонад асарии ҷузи мушти хокистарии ғулом аз мушоҳидаи ин ҳоли мутаҳайир шудаи хости хокистараш ббод диҳад то ифшои рози он сӯхта ҷон нашавад дар миёни хокистари назараши барадона ёқӯтӣ афтод бо ъзози тамоми бардошт ва дар ҷайби ниҳод ногоҳ овозӣ раседаш бигӯаш ҷон ки эй хонаи сӯзи сад чу ман бе хонимон

ناگاه دلداده از بند علایق و عوایق آزاده براو بگذشت از جلوه حسن و از نغمه صوتش مدهوش گشت پس از لمحه آتش در نهادش برافروخت و نخله هستیش سراپا بسوخت از بنیادش نماند اثری جز مشت خاکستری غلام از مشاهده این حال متحیر شده خواست خاکسترش بباد دهد تا افشای راز آن سوخته جان نشود در میان خاکستر نظرش بردانه یاقوتی افتاد با عزاز تمام برداشت و در جیب نهاد ناگاه آوازی رسیدش بگوش جان که ای خانه سوز صد چو من بی خانمان

Ғуломро ваҷҳеи зарури гашти он донаро дар бозори ҷавҳарёни бФрўхт ва аз қимати гиронмояи он молӣ вофир андӯхт оқибаи аламри он донаи бадаст шоҳ афтод дар тоҷ хеш намӯда бсрнҳоди шабӣ бар маснади Комронӣ такя зада лаъли гавҳари борро гушӯду ғуломро талаб карда ба тараннум амр фармуд ғуломи замзамау сурӯдӣ соз карду нағмаи Довӯдии оғоз ногоҳ тазалзулӣ бадона раседу қатраи хӯнӣ шудаи брхсор шоҳ чакид ғулом аз дидан он мадҳуш шуд ва аз нағмаи ғзлсроӣии хомӯши шоҳ аз ин воқеаи ғариб мутаъаҷҷиб гардиду сабаби сукут ғулом пурсед гуфт агар сокит нигарадам митрсм аз ин қатраи хӯни оташии афрӯзад ва ҳар хушки втрӣ ки дарин маҷлис аст бисӯзад гуфтанд магари ин донаи ёқӯт ҷавҳар чиконаст ки гоҳ оташ сӯзандау гоҳ хӯн равонаст ғуломи срнҳоникаҳ дар парда дил дошт аёни сохту шарҳи ҳоли он сӯхтаи ҷонро бакулӣ баён намӯд шоҳ аз сухани ғуломи мутафаккир шуда фармуд ту ҳар субҳу шом балки алии алдўоми замзамасозӣу нағмаи пардозӣ чаро борӣ дар дили мо асар намекунаду шарарӣ дар тани мо нмизнди ғуломи соъатӣ дар баҳри муроқибати ғӯта вар гардид ва бадингуна лолии фикрати биришта баён кашид .

غلام را وجهی ضرور گشت آن دانه را در بازار جوهریان بفروخت و از قیمت گرانمایه آن مالی وافر اندوخت عاقبه الامر آن دانه بدست شاه افتاد در تاج خویش نموده بسرنهاد شبی بر مسند کامرانی تکیه زده لعل گوهر بار را گشود و غلام را طلب کرده به ترنم امر فرمود غلام زمزمه و سرودی ساز کرد و نغمه داودی آغاز ناگاه تزلزلی بدانه رسید و قطره خونی شده برخسار شاه چکید غلام از دیدن آن مدهوش شد و از نغمه غزلسرائی خاموش شاه از این واقعه غریب متعجب گردید و سبب سکوت غلام پرسید گفت اگر ساکت نگردم میترسم از این قطره خون آتشی افروزد و هر خشک وتری که دراین مجلس است بسوزد گفتند مگر این دانه یاقوت جوهر چکانست که گاه آتش سوزنده و گاه خون روانست غلام سرنهانیکه در پرده دل داشت عیان ساخت و شرح حال آن سوخته جان را بکلی بیان نمود شاه از سخن غلام متفکر شده فرمود تو هر صبح و شام بلکه علی الدوام زمزمه سازی و نغمه پردازی چرا باری در دل ما اثر نمی کند و شرری در تن ما نمیزند غلام ساعتی در بحر مراقبت غوطه ور گردید و بدینگونه لآلی فکرت برشته بیان کشید.

Олам агарчӣ хонаи ист пураз нақш ванигор оламро ойинаи исти холӣ аз зангу ғубор ҳар неку бадӣ ки дарон намоёнаст сӯратӣаст ки дар ботин ту пинҳонаст чашмӣ ки беайбаст назари бъиби ин ва он накунад дилӣ ки лорибаст олӯдаи шак ва гумон нашавад ин парда ки тўро брчшмаст мӯҷиби дилтангӣ ва хашмаст ва ин шаҷари пндорикаҳ дар дили кории самараш ҳама зиллатасту хорӣ парда бурдор то аз айби барраии пндорбгзор то аз риби бҷҳӣ чун чунин кардӣ орифи яқини гардӣ онгаҳ ҳар зарра ки туро дар назар ояд Меҳрӣаст ки аз матлаъи анвор бар ояд ва ҳар фикрӣ ки туро дар дил рӯй намояди хазонаи асрорро дрбгшоид на нақши бинӣ ва нанигор на занги бинӣ ва на ғубори холиси шӯй аз ҳар рангии рисии бъолми икрнгӣ .

عالم اگرچه خانه ایست پراز نقش و نگار عالم را آئینه ایست خالی از زنگ و غبار هر نیک و بدی که درآن نمایانست صورتیست که در باطن تو پنهانست چشمی که بی عیب است نظر بعیب این و آن نکند دلی که لاریب است آلوده شک و گمان نشود این پرده که تورا برچشم است موجب دلتنگی و خشم است و این شجر پنداریکه در دل کاری ثمرش همه ذلتست و خواری پرده بردار تا از عیب برهی پنداربگذار تا از ریب بجهی چون چنین کردی عارف یقین گردی آنگه هر ذره که تو را در نظر آید مهریست که از مطلع انوار بر آید و هر فکری که تو را در دل روی نماید خزانه اسرار را دربگشاید نه نقش بینی و نه نگار نه زنگ بینی و نه غبار خالص شوی از هر رنگی رسی بعالم یکرنگی.