Вақте дар Машҳади муқаддас мусофир будам ва дар корвонсарои биксу ғариби муҷовири шабӣ бо дили шикастау хотири хаста дар бистари битобӣу бихўобии ғунудаи тайифа аз ҳнўд пиромнм нишастау қуфли баёнро ба мифтоҳи забони гушӯда аз онҷо ки ҷилваи ҳасани маъшӯқии пайвастаи шамъи таҷаллиро афрӯхта хоҳаду парвонаи ҷони ушшоқро дар забона ӯ болу пари сӯхтаи офтоб дар дили шер буду моҳ дар даҳони моҳии Зуҳал бузғола мефурухту муштарии харидори барраи миррӣхи даравгару Уториди хӯшаи чини Зуҳраро бо шоҳи қурбӣ буду шоҳро бо Зуҳраи назарии фарроши қазои мрўҳаҳи тоўсии фалакро дар дасти гирифтаи мурғи ҳаворо дар минқали нор кабоб мекарду қатраи обӣ чунон ноёб буд ки хоксори замин аз тишнагии ашки ятемонро тасаввур об менамӯд оташи ҷонсӯзи ишқ бар дили ғолибу дили ҷони блби расида бар қатраи обии толиби сбўӣӣ беоб дар пеши доштаму ёроии об кардан надоштам саҳоби раҳмат аз дарёии қудрат хурӯшидан гирифту зулоли ҷовид аз чашмаи умед ҷӯшидани оби дории аздри сахои даромадаи сабу бар гирифт ва аз зулоли карам пар намӯда биниҳод ва бирафт дасти қазо остин фишон қонӯни қадар соз карду гетии пои кӯбон дар тараби омада ҷустани оғозу лӯла аз замини хости ғулғула ба сабу нишаст об бирехт ва сабу бишикаст гавҳари ноМуродиро бо мижаи хӯни полои сифтаму шарбати ташнаи комиро нӯшидаи назмӣ обдор гуфтам

وقتی در مشهد مقدس مسافر بودم و در کاروانسرای بیکس و غریب مجاور شبی با دل شکسته و خاطر خسته در بستر بیتابی و بیخوابی غنوده طایفه از هنود پیرامنم نشسته و قفل بیان را به مفتاح زبان گشوده از آنجا که جلوه حسن معشوقی پیوسته شمع تجلی را افروخته خواهد و پروانه جان عشاق را در زبانه او بال و پر سوخته آفتاب در دل شیر بود و ماه در دهان ماهی زحل بزغاله میفروخت و مشتری خریدار بره مریخ دروگر و عطارد خوشه چین زهره را با شاه قربی بود و شاه را با زهره نظری فراش قضا مروحه طاوسی فلک را در دست گرفته مرغ هوا را در منقل نار کباب میکرد و قطره آبی چنان نایاب بود که خاکسار زمین از تشنگی اشک یتیمان را تصور آب مینمود آتش جانسوز عشق بر دل غالب و دل جان بلب رسیده بر قطره آبی طالب سبوئی بی آب در پیش داشتم و یارای آب کردن نداشتم سحاب رحمت از دریای قدرت خروشیدن گرفت و زلال جاوید از چشمه امید جوشیدن آب داری ازدر سخا درآمده سبو بر گرفت و از زلال کرم پر نموده بنهاد و برفت دست قضا آستین فشان قانون قدر ساز کرد و گیتی پای کوبان در طرب آمده جستن آغاز و لوله از زمین خواست غلغله به سبو نشست آب بریخت و سبو بشکست گوهر نامرادی را با مژه خون پالا سفتم و شربت تشنه کامی را نوشیده نظمی آبدار گفتم

Раиси тайифаи ҳнўдро аз оташи ин сухани шуълаи дрсргрФту дидаи ҷони бнўри имони мунаввари дил аз злмткдаҳ куфр барграфт маълум шуд ки дурустии сабу дар шикастан он буду зулоли умед дар чашмаи навмидии пинҳон

رئیس طایفه هنود را از آتش این سخن شعله درسرگرفت و دیده جان بنور ایمان منور دل از ظلمتکده کفر برگرفت معلوم شد که درستی سبو در شکستن آن بود و زلال امید در چشمه نومیدی پنهان

Чун ҳиндӯи ҷомаи куфр бртн дариду бтшриФи имон мушарраф гардид гуфтам аз найрангу фунун чаҳ дорӣ баён кун борӣ гуфт чун пои бирнгӣ дар миён ояд найрангро рангӣ намонад .

چون هندو جامه کفر برتن درید و بتشریف ایمان مشرف گردید گفتم از نیرنگ و فنون چه داری بیان کن باری گفت چون پای بیرنگی در میان آید نیرنگ را رنگی نماند.

Фаръи нмўдисти фонии восили бўдисти боқигар толиби васлӣ босл кӯш ва аз фаръ дида бапуш ҳиндӯии нафасро мусулмон кун то аз чанги найранги броӣии ҷамъияти афкори макрро аз дил парешон кун то аз дар бирнгии дроӣӣ

فرع نمودیست فانی واصل بودیست باقی گر طالب وصلی باصل کوش و از فرع دیده بپوش هندوی نفس را مسلمان کن تا از چنگ نیرنگ برآئی جمعیت افکار مکر را از دل پریشان کن تا از در بیرنگی درآئی