Талаб кард он бути кофари лақаб ро
طلب کرد آن بت کافر لقب را
Ба кавсар бор дод он ташнаи лаб ро
به کوثر بار داد آن تشنه لب را
Ба фармон шаҳ омад оташ олуд
به فرمان شه آمد آتش آلود
Чу саркаши шуълае печидаи дрдўд
چو سرکش شعلهای پیچیده در دود
Хиромон шуд чу гул бар тахти оташ
خرامان شد چو گل بر تخت آتش
Ба дастии ҷон ба дастии лухти оташ
به دستی جان به دستی لخت آتش
Қад чун шуъла бар таъзим хам дод
قد چون شعله بر تعظیم خم داد
Замини саҷдаро файз Ирам дод
زمین سجده را فیض ارم داد
Шаҳ аз лутфаш ба пой тахт бинишонад
شه از لطفش به پای تخت بنشاند
Ҷавоҳирҳои лаб бар фарқаш ифшоанд
جواهرهای لب بر فرقش افشاند
Кашидаш аз навозиши даст бар сар
کشیدش از نوازش دست بر سر
Сар ӯ тахту дасти шоҳи афсар
سر او تخت و دست شاه افسر
Тасаллӣ додаш аз мискини навозӣ
تسلی دادش از مسکین نوازی
Ба ширини базмҳои лаъибу бозӣ
به شیرین بزمهای لعب و بازی
Ба фарзандӣ худ дод ихтисосаш
به فرزندی خود داد اختصاصش
Ба исматгоҳ хилват кард хосаш
به عصمتگاه خلوت کرد خاصش
Ба ҳар кишвари хитобро неш дод
به هر کشور خطاب را نیش داد
Ба малики ҳинди фармонро неш дод
به ملک هند فرمان رانیَش داد
Ҳазораш асб тозӣ дод ва сад фил
هزارش اسب تازی داد و صد فیل
Матоъи хзўи дебои майл дар майл
متاع خز و دیبا میل در میل
Ҳазораш аз канизони хтоӣӣ
هزارش از کنیزان ختائی
Димоғи озоди хуии ошноӣ
دماغ آزاد خوی آشنایی
Ҳазораш ҳуққа аз ёқӯту гавҳар
هزارش حقه از یاقوت و گوهر
Ҳазораш нофаи пар аз машки азФр
هزارش نافه پر از مشک اذفر
з ҳар ҷинсяш аз ма то ба моҳӣ
ز هر جنسیش از مه تا به ماهی
Каромат кард ғайр аз подшоҳӣ
کرامت کرد غیر از پادشاهی
Ва лекини он зани мардонаи савлат
و لیکن آن زن مردانه صولت
Шукри лаби тӯтии парвонаи ҳиммат
شکر لب طوطی پروانه همت
зи сад олами таманно бар таманно
ز صد عالم تمنا بر تمنا
намешуд ҷуз ба ҷон додани тисло
نمیشد جز به جان دادن تسلا
Лабаши ҷузи гавҳари оташ наме сифт
لبش جز گوهر آتش نمیسفت
Ба ғайр аз сӯхтан ҳарфӣ наме гуфт
به غیر از سوختن حرفی نمیگفت
Чу оҷиз шуд шаҳ аз длҷўӣӣ ӯ
چو عاجز شد شه از دلجویی او
Аннан бар тофт зи оташи хуӣ ӯ
عنان برتافت ز آتش خویی او
Иҷозати гӯна Эй додаш на аз дил
اجازت گونهای دادش نه از دل
зи шодии брприди он ним бсмл
ز شادی برپرید آن نیم بسمل
Ҳануз аз ҳарфи рухсати лаби тиҳии ҷом
هنوز از حرف رخصت لب تهی جام
Ки шавқаш буд мурғи шуълаи ошом
که شوقش بود مرغ شعله آشام
Лабаш бо шоҳ дар афсонаи гуфтан
لبش با شاه در افسانه گفتن
Мижаи саргарми отшхонаҳ рафтан
مژه سرگرم آتشخانه رفتن
Ба охири он сипеҳри дониш ва дод
به آخر آن سپهر دانش و داد
Қарори чора бар бечорагӣ дод
قرار چاره بر بیچارگی داد
Ишорат кард бо пӯри ҷавони бахт
اشارت کرد با پور جوان بخت
Ки эй чашму чароғи афсару тахт
که ای چشم و چراغ افسر و تخت
Бабри ин шуъларо то кони оташ
ببر این شعله را تا کانِ آتش
Бияфкан оташӣ дар ҷони оташ
بیفکن آتشی در جان آتش
Ба длҷўӣиш чун шеру шукри шӯ
به دلجوئیش چون شیر و شکر شو
Чу хуршедаш ба оташи роҳбари шӯ
چو خورشیدش به آتش راهبر شو
Агар нармии пазирад ёвараш бош
اگر نرمی پذیرد یاورش باش
Вагар сӯзад дар оташ бар сараш бош
وگر سوزد در آتش بر سرش باش
Ба хирмани авду сандал бар фурӯзон
به خرمن عود و صندل بر فروزان
Ба расми духт роёнаш бисӯзон
به رسم دخت رایانش بسوزان
Гули бахту баҳористони иқбол
گل بخت و بهارستان اقبال
Муроди инсу ҷони шҳзодаҳи донёл
مراد انس و جان شهزاده دانیال
Чароғи дудмони шаҳриёрӣ
چراغ دودمان شهریاری
Фурӯғи ҷабҳаи умедворӣ
فروغ جبههٔ امیدواری
Ба ҳукми шоҳи фармони тамошо
به حکم شاه فرمان تماشا
Равон шуд ҳамраҳи он ношикеб
روان شد همره آن ناشکیبا
Ҷаҳонӣ карда вақф аз ҳар канора
جهانی کرده وقف از هر کناره
Матоъи ҷон ба тороҷи назора
متاع جان به تاراج نظاره
Шаҳаш дар ҳар назар додӣ паёмӣ
شهش در هر نظر دادی پیامی
Ба ҳргомӣ раво кардяш комӣ
به هر گامی روا کردیش کامی
Тамом раҳ бирав афсона ме хонд
تمام ره برو افسانه میخواند
Дилаш медоду Рахш оҳиста ме ронад
دلش میداد و رخش آهسته میراند
Вале ӯ аз дўъолми бихбр буд
ولی او از دوعالم بیخبر بود
Ба ҷонаши шавқи оташи коргар буд
به جانش شوق آتش کارگر بود
Ба афсун ,ро дил нармӣ наме шуд
به افسون، رام دل نرمی نمیشد
Ҳаваси дили сарди он гармӣ наме шуд
هوس دلسرد آن گرمی نمیشد
Ба ҷон омад збси афсуни парастӣ
به جان آمد ز بس افسون پرستی
Фиғони бардошт аз васвос ҳастӣ
فغان برداشت از وسواس هستی
Ба шаҳи гуфтои марои бад ном кардӣ
به شه گفتا مرا بدنام کردی
Ба афсуни рӯзи айшам шом кардӣ
به افسون روز عیشم شام کردی
зи сабрам ранҷа хоҳад гашти ёрам
ز صبرم رنجه خواهد گشت یارم
Бихоҳад марди оташи зи интизорам
بخواهد مرد آتش ز انتظارم
Дилами саргарми вошўқоаҳ ишқ аст
دلم سرگرم واشوقاه عشق است
Бен ҳар мӯем оташгоҳ ишқ аст
بن هر مویم آتشگاه عشق است
Ман он хокистари оташи ниҳодам
من آن خاکستر آتش نهادم
Ки аз болу пурпарвонаи зодам
که از بال و پر پروانه زادم
Агар сад раҳ шавам аз сӯхтани паст
اگر صد ره شوم از سوختن پست
Ҳамон бозам ба асли худ руҷӯъ аст
بود بازم به اصل خویش پیوست
Ба назд ишқ ҳар кӯи аҳл ишқ аст
به نزد عشق هر کو اهل عشق است
Ба оташи зинда рафтани саҳл ишқ аст
به آتش زنده رفتن سهل عشق است
Ба охир чун шаҳ аз хиҷлат форуманд
به آخر چون شه از خجلت فروماند
Гулоби ёс бар сӯз дил ифшоанд
گلاب یاس بر سوز دل افشاند
Иҷозат дод коташ бар фурӯзанд
اجازت داد کاتش بر فروزند
Дар оташ ҳар дуро бо ҳам бисӯзанд
در آتش هر دو را با هم بسوزند