Итоати пешагони шоҳзода
اطاعت پیشگان شاهزاده
Ба тоъати нақди ҷон бар кафи ниҳода
به طاعت نقد جان بر کف نهاده
Чу аз шаҳи нағма рухсат шуниданд
چو از شه نغمهٔ رخصت شنیدند
Ба сӯии ҳема чун оташ давиданд
به سوی هیمه چون آتش دویدند
з бас чиданд бар ҳам сандалу авд
ز بس چیدند بر هم صندل و عود
Ҷаҳон пар шуд зи дӯд анбар олуд
جهان پر شد ز دود عنبر آلود
Кам аз мижгон ба ҳам судани замонӣ
کم از مژگان به هم سودن زمانی
Муҳайё шуд самандари ошёнӣ
مهیا شد سمندر آشیانی
Нахусти он куштаро дар вай ниҳоданд
نخست آن کشته را در وی نهادند
Бихӯр осо ба миҷмар ҷой доданд
بخور آسا به مجمر جای دادند
Чаҳ дӯдаш бо димоғ духтар омехт
چه دودش با دماغ دختر آمیخت
Шудаш ҷони атса ва бар хоки раҳи рехт
شدش جان عطسه و بر خاک ره ریخت
Сапанди осо ба ваҷд афтод ва бархест
سپند آسا به وجد افتاد و برخاست
Ба шукраши шаҳи забон чун шуъла перост
به شکرش شه زبان چون شعله پیراست
Бигуфт эй заррапарвар саъди Акбар
بگفت ای ذره پرور سعد اکبر
Шнидстми зхшти меҳру ахтар
شنیدستم زخشت مهر و اختر
Дилу ҷонами карами парвардаи ту
دل و جانم کرم پروردهٔ تو
Ман оташи муҳаббати бардаи ту
من آتش محبت بردهٔ تو
Чу дар подош эҳсонат гароем
چو در پاداش احسانت گرایم
Агар сӯзами зи хиҷлат бар ниёем
اگر سوزم ز خجلت بر نیایم
Хаёлатро дарин раҳи Хизр дил кун
خیالت را درین ره خضر دل کن
Марои имрӯз дар оташ бҳл кун
مرا امروز در آتش بحل کن
зи баъди шаҳи видоъи як ба як кард
ز بعد شه وداع یک به یک کرد
Дилу чашми ҷаҳони кон намак кард
دل و چشم جهان کان نمک کرد
Ҳаме рафт ва ба таҳрики замонӣ
همی رفت و به تحریک زمانی
Зғм май сӯхт бе оташи ҷаҳонӣ
زغم می سوخت بی آتش جهانی
Лаб аз пани сурху чашм аз серумаи хўнриз
لب از پان سرخ و چشم از سرمه خونریز
Чу ёқӯтӣ шуд андари оташи тез
چو یاقوتی شد اندر آتش تیز
Чунон мастона дар оташ гузар кард
چنان مستانه در آتش گذر کرد
Ки аз бади мастяши оташ ҳазар кард
که از بد مستیش آتش حذر کرد
Чунон аз шавқи дил бетоб гардид
چنان از شوق دل بی تاب گردید
Ки аз гармяши оташ об гардид
که از گرمیش آتش آب گردید
Чу мавҷ афкан шуд аз тӯфони хӯни рез
چو موج افکن شد از طوفان خون ریز
Даромад дар миёни оташи тез
درآمد در میان آتش تیز
Дар оташи ҳамчуи сарсари пои кӯбон
در آتش همچو صرصر پای کوبان
Ғубор аз хешу дӯд аз шуълаи рӯйон
غبار از خویش و دود از شعله رویان
Ба поиши шуъла чун гул бар кафи даст
به پایش شعله چون گل بر کف دست
зи хӯни шуъла бар поиши ҳнобст
ز خون شعله بر پایش حنابست
Дар он барги гули нодидаи хошок
در آن برگ گل نادیده خاشاک
Гулоби лолаи гаван май рехт бар хок
گلاب لاله گون می ریخت بر خاک
Муҳӣташи гашти оташ бо сад афсӯс
محیطش گشت آتش با صد افسوس
Тан ӯ шамъу оташи гашти фонӯс
تن او شمع و آتش گشت فانوس
зи хӯни дил бар оташ равған ифшоанд
ز خون دل بر آتش روغن افشاند
Сапанди ашки доман доман ифшоанд
سپند اشک دامن دامن افشاند
зи оташи ваъдаи гоҳ ёр пурсед
ز آتش وعده گاه یار پرسید
Суроғи ҷилва дидор пурсед
سراغ جلوهٔ دیدار پرسید
Хабар дод оташ аз рози дарунаш
خبر داد آتش از راز درونش
Ба кавсари гашти оташи раҳнамӯнаш
به کوثر گشت آتش رهنمونش
Чу огаҳ шуд ҳам аз раҳ бар сараш тофт
چو آگه شد هم از ره بر سرش تافت
Ниқобашро ба бӯс азрў барандохт
نقابش را به بوس ازرو برانداخت
Сари шӯрида бар зонуи ниҳодаш
سر شوریده بر زانو نهادش
Лабаш бӯседу рӯ бар рӯи ниҳодаш
لبش بوسید و رو بر رو نهادش
Ба мижгони шуъла бар печид аз мӯӣ
به مژگان شعله بر پیچید از موی
Ба хуии шасташи ғубори оташ аз рӯ
به خوی شستش غبار آتش از رو
Кашидаш тангтар аз ҷон дар оғӯш
کشیدش تنگتر از جان در آغوش
Чу ҷонон ёфт карда ҷони фаромӯш
چو جانان یافت کرده جان فراموش
Ба навъе имтизоҷи он ду тан шуд
به نوعی امتزاج آن دو تن شد
Ки ҷони ин , тан ӯро кафан шуд
که جان این، تن او را کفن شد