Чу нақши ҳол ӯ шҳзодаҳ бар хонд
چو نقش حال او شهزاده بر خواند
Гулоб аз гулбуни мижгон бар ифшоанд
گلاب از گلبن مژگان بر افشاند
Дамӣ чун абри раҳмат зор бигирист
دمی چون ابر رحمت زار بگریست
Ки моро шарми бод аз тӯҳмат зист
که ما را شرم باد از تهمت زیست
зи ғами маст аз шароби гиряи мадҳуш
ز غم مست از شراب گریه مدهوش
Дар оташ ронад мураккаб чун Сиёвуш
در آتش راند مرکب چون سیاووش
Бигуфт эй шери дили маъшӯқи содиқ
بگفت ای شیر دل معشوق صادق
Ҳамин бошад урӯҷи ишқу ошиқ
همین باشد عروج عشق و عاشق
Ҳамин бошад ҳамин маҷзӯби ҳоле
همین باشد همین مجذوب حالی
Камоли ободи ишқи лоуболӣ
کمال آباد عشق لاابالی
зи ҳади мо ҷавонмардӣ ҳамин аст
ز حد ما جوانمردی همین است
Ки миъроҷи ҷавонмардон чунин аст
که معراج جوانمردان چنین است
Ҳаваси хулди муҳаббати бод бар ту
هوس خلد محبت باد بر تو
Худ оташи абри раҳмати бод бар ту
خود آتش ابر رحمت باد بر تو
Ба таҳсин рӯй мардон брзмин аст
به تحسین روی مردان برزمین است
Ҳазорон офарин бар офарин аст
هزاران آفرین بر آفرین است
Тасаллии шӯ ки кор хеш кардӣ
تسلی شو که کار خویش کردی
Ба даъвӣ зончаҳ гуфтӣ беш кардӣ
به دعوی زانچه گفتی بیش کردی
Кунун шаҳрии з таъмират харобаст
کنون شهری ز تعمیرت خرابست
Гар аз оташи бурун оӣӣ савобаст
گر از آتش برون آئی ثوابست
зи дилҳо беш аз ин Ҷайҳуни мёлоӣ
ز دلها بیش از این جیحون میالای
Ҷаҳон хоҳӣ биёсоед биёсоӣ
جهان خواهی بیاساید بیاسای
Биё бигузар дигар зини хуии саркаш
بیا بگذر دگر زین خوی سرکش
Буруни о чун тилло аз кӯраи биғш
برون آ چون طلا از کوره بیغش
Ҳамин коўоз шоҳ омад ба гӯшаш
همین کآواز شاه آمد به گوشش
Ба истиқбол ӯ бархест ҳушаш
به استقبال او برخاست هوشش
зи ҳарфи сўзнокии лаб ба хӯни шаст
ز حرف سوزناکی لب به خون شست
Ки дили тбхолаҳи гашт ва аз лабаш раст
که دل تبخاله گشت و از لبش رست
Бигуфт эй пешвои нуктаи санҷон
بگفت ای پیشوای نکته سنجان
Маранҷонам маранҷонам маранҷон
مرنجانم مرنجانم مرنجان
Пас аз умрӣ насибам шуд висолӣ
پس از عمری نصیبم شد وصالی
Висолии биўФотр аз хаёлӣ
وصالی بیوفاتر از خیالی
Дами васлами замон вопасин аст
دم وصلم زمان واپسین است
Ба умри хешами осоиш ҳамин аст
به عمر خویشم آسایش همین است
Рахши нодидаи умрии зи иштиёқаш
رخش نادیده عمری ز اشتیاقش
Таманно карда будам аз фироқаш
تمنا کرده بودم از فراقش
Кунун каш ёфтам бе ранҷи ағёр
کنون کش یافتم بی رنج اغیار
Раҳо кардани зиҳии нангу зиҳии ор
رها کردن زهی ننگ و زهی عار
Ба мурдани дасташ аз доман надорам
به مردن دستش از دامن ندارم
Дилам дорад вафо грмн надорам
دلم دارد وفا گرمن ندارم
Агар роҳи вафои дории нпўим
اگر راه وفا داری نپویم
Ба маҳшар чун ҷавоб ишқ гӯям
به محشر چون جواب عشق گویم
Ҳавас аз ишқи ман шармандаи беҳтар
هوس از عشق من شرمنده بهتر
Ба марги ман муҳаббати зиндаи беҳтар
به مرگ من محبت زنده بهتر
Лабаш бо шоҳ дар гуфту шинав буд
لبش با شاه در گفت و شنو بود
Вале ҳар заррааш оташи дарав буд
ولی هر ذره اش آتش درو بود
Чунон тӯфони оташ рух барафрӯхт
چنان طوفان آتش رخ برافروخت
Ки ҳарфаши дармиёни гӯшу лаби сӯхт
که حرفش درمیان گوش و لب سوخت
Дилаши машғӯли рози худ фурӯшӣ
دلش مشغول راز خود فروشی
Зад оташ бар лабаш меҳр хамӯшӣ
زد آتش بر لبش مهر خموشی
Кашид оташи зи шавқаш дар бағали танг
کشید آتش ز شوقش در بغل تنگ
Ҷӯи махмурӣ ки дар соғар занад чанг
جو مخموری که در ساغر زند چنگ
Малоҳати пайкараш дар ҳам навардед
ملاحت پیکرش در هم نوردید
Чу мастӣ дар кабоби шӯри печид
چو مستی در کباب شور پیچید
Тани софяш чун шуд шуъла олуд
تن صافیش چون شد شعله آلود
Тан ӯ шуълаи гашт ва шуъла шуд дӯд
تن او شعله گشت و شعله شد دود
Рахш аз тоби оташи тозаи гулшан
رخش از تاب آتش تازه گلشن
Бирав ҳар шохи сунбули нахли эмин
برو هر شاخ سنبل نخل ایمن
Ҳазораш сӯзи оташ дар рагу пӯст
هزارش سوز آتش در رگ و پوست
Вале мағзи дилаши оғиштаи дӯст
ولی مغز دلش آغشتهٔ دوست
Вуҷӯдаш чун хам май ҷӯш дар ҷӯш
وجودش چون خم می جوش در جوش
Забонаш чун лаби паймонаи хомӯш
زبانش چون لب پیمانه خاموش
Дар оташ чун самандари ғӯта вар шуд
در آتش چون سمندر غوطه ور شد
Ҳамаи заррот ӯ оташ шарар шуд
همه ذرات او آتش شرر شد
зи истилои оташ сар напечед
ز استیلای آتش سر نپیچید
Азин паҳлу ба он паҳлу нигарадед
ازین پهلو به آن پهلو نگردید
Саросари сӯхти зарроти вуҷӯдаш
سراسر سوخت ذرات وجودش
Ки аз дил бар забон нагузашт дӯдаш
که از دل بر زبان نگذشت دودش
Ҳамон дар наъти ишқу зикри он гул
همان در نعت عشق و ذکر آن گل
Забонаши тӯтӣу дил буд булбул
زبانش طوطی و دل بود بلبل
Ба гоҳ сӯхтан аз ҳар канора
به گاه سوختن از هر کناره
Равон шуд тири борони назора
روان شد تیر باران نظاره
Дубори афрошт аз оғӯши маҳваш
دوبار افراشت از آغوش مهوش
Сархуд чун ҳубоб аз дӯди оташ
سرخود چون حباب از دود آتش
Чу хуршеди қиёмати оташин рӯй
چو خورشید قیامت آتشین روی
Ҳазорон шуълаи жулида дар мӯӣ
هزاران شعلهٔ ژولیده در موی
з ҳар сӯ кард хандони лаби нигоҳӣ
ز هر سو کرد خندان لب نگاهی
Нигоҳии гармтар аз барқи оҳӣ
نگاهی گرم تر از برق آهی
Дубор аз қаъри оташи сар бар оварад
دوبار از قعر آتش سر بر آورد
Ҳубобаши ғӯтае ҳам бар сар оварад
حبابش غوطه ای هم بر سر آورد
зи гармии гашти рагҳо бар таниши хушк
ز گرمی گشت رگها بر تنش خشک
Шуд ӯ хокистару хокистараши машк
شد او خاکستر و خاکسترش مشک
Кафи хокистари он пайкари нур
کف خاکستر آن پیکر نور
Мусаффотар намӯд аз мағзи кофур
مصفاتر نمود از مغز کافور
Муҷаррад шуд чу рӯҳ аз тани парастӣ
مجرد شد چو روح از تن پرستی
Ба оташ пок шуд аз ҷурм ҳастӣ
به آتش پاک شد از جرم هستی
зи ҷурми об ва гул шуд софи биғш
ز جرم آب و گل شد صاف بیغش
Биёлуд аз ҳарири нураши оташ
بیالود از حریر نورش آتش
з ҳар олоишии худро барӣ кард
ز هر آلایشی خود را بری کرد
Либоси умраши оташ гозрӣ кард
لباس عمرش آتش گازری کرد
Мубарро зини ҳаёт ройгон шуд
مبرا زین حیات رایگان شد
Пазирои ҳаёт ҷовдон шуд
پذیرای حیات جاودان شد
Ба як ҷон додан аз сад дард дил раст
به یک جان دادن از صد درد دل رست
Барӣ шуд аз худ ва бо дӯсти пайваст
بری شد از خود و با دوست پیوست
Ҳар онкасро ки сӯзи ишқи дили сӯхт
هر آنکس را که سوز عشق دل سوخت
Ҷавонмардии азин зан бояд омухт
جوانمردی ازین زن باید آموخت
Ба фатвои сухани ҳиммати навардон
به فتوای سخن همت نوردان
Тамоми зан бааст аз ним мардон
تمام زن به است از نیم مردان
Чу тӯфони муҳаббат оташ афрӯхт
چو طوفان محبت آتش افروخت
Зании ҷон дар ҳавои мурдае сӯхт
زنی جان در هوای مرده ای سوخت
Туро навъе зи мардии шарми бодо
ترا نوعی ز مردی شرم بادا
Вазин дуни ҳимматии озарми бодо
وزین دون همتی آزرم بادا
Ки натавонӣ қадам бар ҷон фишурдан
که نتوانی قدم بر جان فشردن
зи шавқи зиндаи ҷовиди мурдан
ز شوق زندهٔ جاوید مردن
Дареғи ин лофи ишқу номи мардӣ
دریغ این لاف عشق و نام مردی
Ҳароми ин даъвии эҳроми мардӣ
حرام این دعوی احرام مردی
Худоёи шеваи ишқам дар омӯз
خدایا شیوهٔ عشقم در آموز
Диламро зи оташи ин зани броФроз
دلم را ز آتش این زن برافراز
Ба ишқами даҳ сари оташи навардӣ
به عشقم ده سر آتش نوردی
Магар оем бурун аз нанги мардӣ
مگر آیم برون از ننگ مردی
зи киштами ҷилваи барқӣ бар ангез
ز کشتم جلوهٔ برقی بر انگیز
Вазони барқи оташӣ дар хирманами рез
وزان برق آتشی در خرمنم ریز
Аз он хирман ки тухми он сапанд аст
از آن خرمن که تخم آن سپند است
Барӯмандем зогоҳӣ писанд аст
برومندیم زاگاهی پسند است
Шарорӣ бар хасу хошоки ман рез
شراری بر خس و خاشاک من ریز
зи оташи шабнамӣ бар хоки ман рез
ز آتش شبنمی بر خاک من ریز
Гулии бахш аз гулистони халилам
گلی بخش از گلستان خلیلم
Дарин раҳи сози оташро далелам
درین ره ساز آتش را دلیلم