Шабии рӯ аз гулоби субҳи шаста
شبی رو از گلاب صبح شسته
Чу рухи зи ойинаи хуршеди руста
چو رخ ز آئینه خورشید رسته
Назари пероя чун симои маъшӯқ
نظر پیرایه چون سیمای معشوق
Тараби сармоя чун савдои маъшӯқ
طرب سرمایه چون سودای معشوق
Кушодаи рӯтар аз оғӯши мисатон
گشاده رو تر از آغوش مستان
Нишотафзотар аз гулгашти бустон
نشاط افزا تر از گلگشت بستان
Бҳорондўдчўни бом бар дӯст
بهاراندودچون بام بر دوست
Гулоби олӯда ҳамчун бистари дӯст
گلاب آلوده همچون بستر دوست
Тараби меъмори шаб бе ранҷи муздур
طرب معمار شب بی رنج مزدور
Сиришта кард машк аз мағзи кофур
سرشته کرد مشک از مغز کافور
Чу гул гардӣда гирд шабнам олуд
چو گل گردیده گرد شبنم آلود
Ба он гул кард оламро гул андӯд
به آن گل کرد عالم را گل اندود
Збси равшани замини осмони тоб
زبس روشن زمین آسمان تاب
Фиканда сояи ваии акси маҳтоб
فکنده سایهٔ وی عکس مهتاب
Замин аз лолау чарх аз ситора
زمین از لاله و چرخ از ستاره
Чироғон кард бозор аз назора
چراغان کرد بازار از نظاره
Ҳавоу ҷилвау гулгашти маҳтоб
هوا و جلوه و گلگشت مهتاب
Ҳамеи шаст аз назарҳо серумаи хоб
همی شست از نظرها سرمهٔ خواب
Трўоти чини з рӯй об май рехт
طروات چین ز روی آب می ریخت
Сабои мавҷу назари маҳтоб май рехт
صبا موج و نظر مهتاب می ریخت
Тараби раҳи бастаи брғми шаш ҷиҳат ро
طرب ره بسته برغم شش جهت را
Дар он шаби зоди гетии офият ро
در آن شب زاد گیتی عافیت را
Ҷаҳони базму шаробаши оби дида
جهان بزم و شرابش آب دیده
зи мастии аҳл базмаш орамида
ز مستی اهل بزمش آرمیده
Ману дил дар чунин шаби ҳардуи бедор
من و دل در چنین شب هردو بیدار
зи худ махмуру маст аз ҷоми дидор
ز خود مخمور و مست از جام دیدار
Назари ғоратгар дидор карда
نظر غارت گر دیدار کرده
Ба ман ҳар сӯи таҷаллӣ зор карда
به من هر سو تجلی زار کرده
Ҳаво дар сари ҳавас дар дили шикаста
هوا در سر هوس در دل شکسته
Чу пои хуфта дар доман нишаста
چو پای خفته در دامن نشسته
Ба ногуҳи ҳалқае дар нолаи бардошт
به ناگه حلقه ای در ناله برداشت
Ба лаҳнӣ каз буруни ҷо дар ҷигар дошт
به لحنی کز برون جا در جگر داشت
зи чок дар насими длгшоӣӣ
ز چاک در نسیم دلگشائی
Дарун оварад буии ошноӣӣ
درون آورد بوی آشنائی
Аз он накҳат ки мағзамро бухоред
از آن نکهت که مغزم را بخارید
Димоғами сад гулистон тозагӣ дид
دماغم صد گلستان تازگی دید
Ба мижгони қуфл дарро боз кардам
به مژگان قفل در را باز کردم
Раҳин муждаро овоз кардам
رهین مژده را آواز کردم
Дар омад аз дирами ҳади ҳади сириштӣ
در آمد از درم هد هد سرشتی
Чаҳ ҳудҳуд балки товуси биҳиштӣ
چه هدهد بلکه طاووس بهشتی
Чу тӯтии лаб ба шукр чошнӣ дод
چو طوطی لب به شکر چاشنی داد
Ки шуд маҷнӯни сифат аз ишқи Фарҳод
که شد مجنون صفت از عشق فرهاد
Таманнои шоми ғами субҳ тараб кард
تمنا شام غم صبح طرب کرد
Шаҳи фархундаи иқболат талаб кард
شه فرخنده اقبالت طلب کرد
Нишастанро ба рафтан боядат баст
نشستن را به رفتن بایدت بست
Ки гар бархестӣ фурсат шуд аз даст
که گر برخاستی فرصت شد از دست
Бикун пои талаб аз хоби бедор
بکن پای طلب از خواب بیدار
Ки хоби олӯдаи оради гмрҳии бор
که خواب آلوده آرد گمرهی بار
Ту хизмати нои сабуру шоҳи муштоқ
تو خدمت نا صبور و شاه مشتاق
Ба ин нисбат расад нозат ба офоқ
به این نسبت رسد نازت به آفاق
Ҳануз ин муждаовар дар сухан буд
هنوز این مژده آور در سخن بود
Ки шавқам бар дар шаҳи бӯсаи зан буд
که شوقم بر در شه بوسه زن بود
Чунон шавқам ба суръати гашти ҳамдӯш
چنان شوقم به سرعت گشت همدوش
Ки ҳам аз хона поем шуд фаромӯш
که هم از خانه پایم شد فراموش
Саросемаи чунон аз ҷои ҷустам
سراسیمه چنان از جای جستم
Ки сари барҷоӣ по омад ба дастам
که سر برجای پا آمد به دستم
Савор сар шудам чун афсари бахт
سوار سر شدم چون افسر بخت
Сар ва афсар кашидам бар дар тахт
سر و افسر کشیدم بر در تخت
зи мағриби гоҳи ғам то машриқи шавқ
ز مغرب گاه غم تا مشرق شوق
Расидам чун ҳавас дар икқдми завқ
رسیدم چون هوس در یکقدم ذوق
Чу бар даргоҳи шаҳи тоҷи серуми суд
چو بر درگاه شه تاج سرم سود
Замин то осмони сад саҷда андӯд
زمین تا آسمان صد سجده اندود
Чунон бо саҷдаам сар аштлм кард
چنان با سجده ام سر اشتلم کرد
Ки афсар дар миёни саҷда гум кард
که افسر در میان سجده گم کرد
Парасторони шоҳам чун бидиданд
پرستاران شاهم چون بدیدند
Чу бахтами пеш ва аз пас ме давиданд
چو بختم پیش و از پس می دویدند
зи хоками ҳамчу гавҳар барграфтанд
ز خاکم همچو گوهر برگرفتند
Серум чун тоҷи зар дар барграфтанд
سرم چون تاج زر در برگرفتند
Ба домани гирдам аз мижгон ситурданад
به دامن گردم از مژگان ستردند
Чу гул бар рӯй дастами пеши бурданд
چو گل بر روی دستم پیش بردند
Шудам бар кибриёи ободи миъроҷ
شدم بر کبریا آباد معراج
Шикебами рафта аз даҳшат ба тороҷ
شکیبم رفته از دهشت به تاراج
зи бенаии назари бегонаи чашм
ز بینایی نظر بیگانهٔ چشم
Нузули ободи ҳасрати хонаи чашм
نزول آباد حسرت خانهٔ چشم
Зҷоми бихўдӣ дар сари ҳавоӣ
زجام بیخودی در سر هوایی
Фитодӣ сар ба ҷое саҷда ҷое
فتادی سر به جایی سجده جایی
Ба ҷои мавзи фарқам саҷда ме раст
به جای موز فرقم سجده می رست
Ғубори саҷдаи шарм аз дида май шаст
غبار سجده شرم از دیده می شست
зи баси ҳайрат ба ҳайрат дар фузудам
ز بس حیرت به حیرت در فزودم
Чунон гаштам ки пиндорӣ набудам
چنان گشتم که پنداری نبودم
Қазои фармони шаҳаншоҳи ҷавони бахт
قضا فرمان شهنشاه جوان بخت
Фалаки харгоҳи моҳи осмони тахт
فلک خرگاه ماه آسمان تخت
Чароғи афрӯзи маснадгоҳи иқбол
چراغ افروز مسندگاه اقبال
Гули хуршеди рӯи шҳзодаҳи донёл
گل خورشید رو شهزاده دانیال
Чу дид афтодани ман қад барафрошт
چو دید افتادن من قد برافراشت
Ба пои худ серум аз саҷдаи бардошт
به پای خود سرم از سجده برداشت
Насими ханда бар хомӯшем зад
نسیم خنده بر خاموشیم زد
Гулоби лутф брбиҳўшим зад
گلاب لطف بربیهوشیم زد
Бигуфт эй брҳмни зоди муҳаббат
بگفت ای برهمن زاد محبت
Куҳани шогирди устоди муҳаббат
کهن شاگرد استاد محبت
Ту он булбули нажоди гули нигорӣ
تو آن بلبل نژاد گل نگاری
Ки аз сад боғу булбули ёдгорӣ
که از صد باغ و بلبل یادگاری
Ҳар онкаси кӯи Нидои ишқи синҷид
هر آنکس کو ندای عشق سنجد
Ҷузи оҳанги туаш дар дил нагунҷад
جز آهنگ تو اش در دل نگنجد
Навоҳои куҳан хотир харошид
نواهای کهن خاطر خراشید
Ба сад нохуни ҷигарро бртрошид
به صد ناخن جگر را برتراشید
Ҳадиси булбулу парвонаи точнд
حدیث بلبل و پروانه تاچند
Ҳавас дар хоби ин афсонаи точнд
هوس در خواب این افسانه تاچند
Куҳани афсона ҳо нашунида аввалӣ
کهن افسانه ها نشنیده اولی
Сухан аз ҳар чаҳ гӯйии дидаи аввалӣ
سخن از هر چه گویی دیده اولی
Туе мурғи баҳори тозаи рўӣӣ
تویی مرغ بهار تازه روئی
Забон сарсабз кун дар тозаи гӯйӣ
زبان سرسبز کن در تازه گویی
Навой тоза Эй баркаш зи минқор
نوای تازه ای برکش ز منقار
Ки гул дар гул гузорад хор дар хор
که گل در گل گذارد خار در خار
Куҳан шуд қиссаи Фарҳоду ширин
کهن شد قصهٔ فرهاد و شیرین
Чу айши рафтау тақвими порин
چو عیش رفته و تقویم پارین
Ба ҷузи номии зи Лайлӣ бар забон нест
به جز نامی ز لیلی بر زبان نیست
Ба ҷузи ҳарфии зи маҷнӯн дар миён нест
به جز حرفی ز مجنون در میان نیست
Яке бартарафи оташ хона бигузар
یکی برطرف آتش خانه بگذر
Бар ойини бут ва бтхонаҳ бингар
بر آیین بت و بتخانه بنگر
Бибин равнақи гуҳи оташи парастӣ
ببین رونق گه آتش پرستی
Гули афшони хас ва хошок ҳастӣ
گل افشان خس و خاشاک هستی
Гуруҳе аз таъаллуқҳои ҷони фард
گروهی از تعلقهای جان فرد
Кабоби шуълаи оташи зану мард
کباب شعلهٔ آتش زن و مرد
з ҳар хуш рӯй дар нохуши гирифта
ز هر خوش روی در ناخوش گرفته
Чу ҳизуми инс бо оташи гирифта
چو هیزم انس با آتش گرفته
Чу бар мардони сроиди умри саркаш
چو بر مردان سرآید عمر سرکش
Чу хас бунаанд шан дар коми оташ
چو خس بنهند شان در کام آتش
Ба оташи ҷисм хокишон бисӯзанд
به آتش جسم خاکیشان بسوزند
Чароғи рӯҳи алавии брФрўзнд
چراغ روح علوی برفروزند
Аҷабтар онкии баъд аз марги мардон
عجب تر آنکه بعد از مرگ مردان
Занон бар шеваи ҳиммати навардон
زنان بر شیوهٔ همت نوردان
зи оташи домани ғайрати нчиннд
ز آتش دامن غیرت نچینند
Ҷавонмардона дар оташ нишинанд
جوانمردانه در آتش نشینند
Рух аз ҷоми самандар бар фурӯзанд
رخ از جام سمندر بر فروزند
зи баҳри мурдае худро бисӯзанд
ز بهر مرده ای خود را بسوزند
Пас аз мурдани рух аз ҳам бар нтобанд
پس از مردن رخ از هم بر نتابند
Ба ҳам дар бистар оташ бихобанд
به هم در بستر آتش بخوابند
Таъаҷҷуб нест каз даъвии содиқ
تعجب نیست کز دعوی صادق
Бисӯзад дрғми маъшӯқи ошиқ
بسوزد درغم معشوق عاشق
Ливои ин аҷаб сояд ба Айюқ
لوای این عجب ساید به عیوق
Ки сӯзади баҳри ошиқи зиндаи маъшӯқ
که سوزد بهر عاشق زنده معشوق
Ҳамин бошад ҳамин миъроҷи ҳиммат
همین باشد همین معراج همت
Нисори ҷону тороҷи муҳаббат
نثار جان و تاراج محبت
Касе навъе намеосоед аз ишқ
کسی نوعی نمی آساید از عشق
Аз инҳо ҳар чаҳ гӯйӣ ояд аз ишқ
از اینها هر چه گویی آید از عشق