Аз сқот Марвӣаст ки мардум дар айёми собиқи саховатро писандида доштаанд ва касеро ки бад-ӣни халқ маърӯф бӯда шукр гуфтаанд ва бидон мафохират намӯда фарзандонро бад-ӣни хислат тҳриз кардаанд . Ин Қишмро чунон муътақид бӯдаанд ки агар Маслан шахсеи гуруснаеро сайр кардӣ ё бараҳнаеро пӯшоандӣ ё дармондаеро даст гирифтӣ аз он ор надоштӣ ва то ба ҳаддӣ дар ин боб муболиға кардандӣ ки агар касе ин сирати варзедии мардум ӯро сано гуфтандӣ , ва қатъан ӯро бад-ӣни сабаб айб накардандӣ . Уламо дар тхлиди зикр ӯ кутуби прдохтндӣу шуъарои мадҳ ӯ гуфтандӣ .

از ثقات مروی است که مردم در ایام سابق سخاوت را پسندیده داشته‌اند و کسی را که بدین خلق معروف بوده شکر گفته‌اند و بدان مفاخرت نموده فرزندان را بدین خصلت تحریض کرده‌اند. این قسم را چنان معتقد بوده‌اند که اگر مثلا شخصی گرسنه‌ای را سیر کردی یا برهنه‌ای را پوشاندی یا درمانده‌ای را دست گرفتی از آن عار نداشتی و تا به حدی در این باب مبالغه کردندی که اگر کسی این سیرت ورزیدی مردم او را ثنا گفتندی، و قطعا او را بدین سبب عیب نکردندی. علماء در تخلید ذکر او کتب پرداختندی و شعرا مدح او گفتندی.

Истидлоли ин маънӣ аз оёти байнот метавон кард ки « ман ҷоءи болҳснаҳи фалаи ъушри амсолҳо , лни тнолўои албр ҳатто тнФқўои ммои тҳбўн » . Ва аз ҳазрати рисолат Марвӣаст ки : « алсхии лоидхли алнору луи кони Фосқо » .

استدلال این معنی از آیات بَیِّنات می‌توان کرد که «من جاء بالحسنه فله عشر امثالها، لن تنالوا البر حتی تنفقوا مما تحبون». و از حضرت رسالت مروی است که :«السخی لایدخل النار و لو کان فاسقا».

Азизӣ дар ин боб гуфтааст :

عزیزی در این باب گفته است: