Ҳалам , иборат аз бурдборӣаст . Қудамои ҳалим касеро гуфтаанд ки нафас ӯро сукӯну тмонинтии ҳосил шуда бошад ки ғазаб ба осонии таҳрик ӯ натавонад кард , ва агар макрӯҳӣ бадв расад дар изтироб науфтад . Аз ҳазрати рисолат Марвӣаст ки « алҳлми ҳиҷоби алоФот » лафзи ҳалимро чун мқлўб кунӣ млҳ шавад , ва аз ӣнҷо гуфтаанд ки « алҳлми млҳи алохлоқ » шоири ҳалами мамдуҳро бад-ӣни саёқи сутӯда :

حلم، عبارت از بردباری است. قدما حلیم کسی را گفته‌اند که نفس او را سکون و طمانینتی حاصل شده باشد که غضب به آسانی تحریک او نتواند کرد، و اگر مکروهی بدو رسد در اضطراب نیفتد. از حضرت رسالت مروی است که «الحلم حجاب الآفات» لفظ حلیم را چون مقلوب کنی ملح شود، و از اینجا گفته‌اند که «الحلم ملح الاخلاق» شاعر حلم ممدوح را بدین سیاق ستوده: