Ҳукамо фармӯдаанд ки ҳёء , инҳисор нафас бошад то аз феъли қабеҳ ки мӯҷиб мазаммат бошад эҳтирози намояд . Расӯл - алайҳи ассалом - мефармоед ки « алҳёءи ман алоямон » ;у вафо ( илтизом ) тариқи мувосот супурданаст ва аз чизе ки бадви расида ба мукофоти он қиёми намӯдан . Дар наси танзил омадааст ки « ман аўФии бмои ъоҳди алайҳи аллоҳи Фсиўтиаҳи иҷрои ъзимо » ,у сидқ он бошад ки бо ёрони дил рост кунад то хилофи воқеъ бар забон ӯ ҷорӣ нашавад ;у раҳмату шафқат он бошад ки агар ҳолеи ғайри мулоим аз касе мушоҳида кунад бар ӯ раҳмати орад ,у ҳиммат бар азолти он масруф дорад .

حکما فرموده‌اند که حیاء، انحصار نفس باشد تا از فعل قبیح که موجب مذمت باشد احتراز نماید. رسول- علیه السلام- می‌فرماید که «الحیاء من الایمان»؛ و وفا (التزام) طریق مواسات سپردن است و از چیزی که بدو رسیده به مکافات آن قیام نمودن. در نصّ تنزیل آمده است که «من اوفی بما عاهد علیه الله فسیوتیه اجرا عظیما»، و صدق آن باشد که با یاران دل راست کند تا خلاف واقع بر زبان او جاری نشود؛ و رحمت و شفقت آن باشد که اگر حالی غیر ملایم از کسی مشاهده کند بر او رحمت آرد، و همّت بر ازالت آن مصروف دارد.