Таркам чу қасди хӯни дил ошиқон кунад

ترکم چو قصد خون دل عاشقان کند

зи абрӯу ғамзаи даст ба тир ва камон кунад

ز ابرو و غمزه دست به تیر و کمان کند

Ороми ҷон ба наргиси соҳири зи мо барад

آرام جان به نرگس ساحر ز ما برد

Тороҷи дил ба турра анбар фишон кунад

تاراج دل به طرهٔ عنبر فشان کند

Чун бо камар ба рози даройади миён ӯ

چون با کمر به راز درآید میان او

Ҷосуси вори бози сиррӣ дар миён кунад

جاسوس‌وار باز سری در میان کند

Гуҳ бар гул аз бунафшаи хаттӣ дилрабо кашад

گه بر گل از بنفشه خطی دلربا کشد

Гуҳи лолаи зори сунбултар соя бон кунад

گه لاله‌زار سنبل تر سایه‌بان کند

Сармаст агар ба боғ равад акси оризаш

سرمست اگر به باغ رود عکس عارضش

Хӯн дар канори тозаи гул ва арғавон кунад

خون در کنار تازه گل و ارغوان کند

Аз шарм ӯ чаҳ ҷилва кунад дар канори ҷӯй

از شرم او چه جلوه کند در کنار جوی

Сарв аз чаман барояду гули рух ниҳон кунад

سرو از چمن برآید و گل رخ نهان کند

Сӯсан чу бугзарад мутамойил ба сад забон

سوسن چو بگذرد متمایل به صد زبان

Афсӯс бар шамоили сарв равон кунад

افسوس بر شمایل سرو روان کند

Ҳоли дилами зи зулфи парешон ӯ бипурс

حال دلم ز زلف پریشان او بپرس

То мӯ ба мӯ бигӯед ва як як баён кунад

تا مو به مو بگوید و یک یک بیان کند

Аз чашм ӯ фасона ранҷурем шинав

از چشم او فسانهٔ رنجوریم شنو

То ӯ ба шарҳи васфи ман нотавон кунад

تا او به شرح وصف من ناتوان کند

Ҳам дардманди ишқ ки савдоӣ ӯ пазад

هم دردمند عشق که سودای او پزد

Судаш ба даст бошад агар сар зиён кунад

سودش به دست باشد اگر سر زیان کند

Дар кӯии ишқи мдъиш ном карда анд

در کوی عشق مدعیش نام کرده‌اند

Онро ки номи сари бараду фикр ҷон кунад

آنرا که نام سر برد و فکر جان کند

Дорам умеди онкӣ ба иқболи подшоҳ

دارم امید آنکه به اقبال پادشاه

Рӯзӣ ба васли хештанам миҳмон кунад

روزی به وصل خویشتنم میهمان کند

Султони Увайси онкии фалак ҳар дамаши хитоб

سلطان اویس آنکه فلک هر دمش خطاب

Шоҳи ҷаҳону хусрави гетӣ ситон кунад

شاه جهان و خسرو گیتی ستان کند

Шоҳӣ ки баҳри касби саодат эй фатҳ

شاهی که بهر کسب سعادت همای فتح

Дар зери сояи илмаш ошён кунад

در زیر سایهٔ علمش آشیان کند

Гирди саманди саркаш ӯро сипеҳри пер

گرد سمند سرکش او را سپهر پیر

Аз рӯй фахри тоҷи сар Фрқдон кунад

از روی فخر تاج سر فرقدان کند

Бидоншӣ буд ки касе бо вуҷӯд ӯ

بیدانشی بود که کسی با وجود او

Биншинаду ҳикоят Нӯшервон кунад

بنشیند و حکایت نوشیروان کند

эй хусравӣ ки рӯзи набард аз наҳифи ту

ای خسروی که روز نبرد از نهیب تو

Кӯҳ аз фазаъ биноладу дарё фиғон кунад

کوه از فزع بنالد و دریا فغان کند

Оҳ аз дмикаҳи гурзу камони ту бо аду

آه از دمیکه گرز و کمان تو با عدو

Ин чин дар абрӯ оварад он саргарон кунад

این چین در ابرو آورد آن سرگران کند

Кайвон ки гўтўоли сипеҳрат ҳар шабӣ

کیوان که گوتوال سپهرت هر شبی

Бар даргаи ту бандагӣ посбон кунад

بر درگه تو بندگی پاسبان کند

Шӯҳрат ба саъди Акбар аз он ёфт муштарӣ

شهرت به سعد اکبر از آن یافت مشتری

Кӯи рӯзу шаби дуои ту вирд забон кунад

کو روز و شب دعای تو ورد زبان کند

Баҳром аз барои сипоҳи ту доимо

بهرام از برای سپاه تو دائما

Тартиби теғу ҷавшан ва бар гстўон кунад

ترتیب تیغ و جوشن و برگستوان کند

Хуршеди нўрбхш ҷаҳонгир шуд аз онк

خورشید نوربخش جهانگیر شد از آنک

Ҳар бомдоди саҷдаи он остон кунад

هر بامداد سجدهٔ آن آستان کند

Дар базми ту ки маҷмаъ шоҳон оламаст

در بزم تو که مجمع شاهان عالمست

Ноҳиди дастёрӣ хунёгарон кунад

ناهید دستیاری خنیاگران کند

Манзури халқи дӯш аз он шуд ҳилоли ид

منظور خلق دوش از آن شد هلال عید

Кӯ бар фалаки зи наъли самандат нишон кунад

کو بر فلک ز نعل سمندت نشان کند

Ҷӯади ту ном ҳар ки ба хотир дар оварад

جود تو نام هر که به خاطر در آورد

Ризқи ҳазор сола ӯро змон кунад

رزق هزار سالهٔ او را ضمان کند

Табъи убайдро ки чу ганҷӣаст шоягон

طبع عبید را که چو گنجیست شایگان

Маъзӯри дори қофиягар шоягон кунад

معذور دار قافیه گر شایگان کند

Бодои қирони фатҳу зафар бар ҷаноби ту

بادا قران فتح و ظفر بر جناب تو

То меҳри нўрбхш ба ахтар қирон кунад

تا مهر نوربخش به اختر قران کند

Чандонат умри бод ки чархи ътиаҳи бахш

چندانت عمر باد که چرخ عطیه بخش

Сад бори пери гардӣу бозат ҷавон кунад

صد بار پیر گردی و بازت جوان کند