Чу субҳи рояти хуршед ошкор кунад

چو صبح رایت خورشید آشکار کند

зи меҳри қиблаи афлок зарнигор кунад

ز مهر قبلهٔ افلاک زرنگار کند

Замонаи машъала қудсён барафрӯзад

زمانه مشعلهٔ قدسیان برافروزد

Сипеҳри кисвати рӯҳонӣон шиор кунад

سپهر کسوت روحانیان شعار کند

Хуҷастаи хусрави сайёрагон ба толеъи саъд

خجسته خسرو سیارگان به طالع سعد

Дигар азимати саҳро ва кӯҳсор кунад

دگر عزیمت صحرا و کوهسار کند

Чу хайли тарк ки бар лашгар ҳабаш тозад

چو خیل ترک که بر لشگر حبش تازد

Чу шоҳи рӯм ки оҳанг Зангбор кунад

چو شاه روم که آهنگ زنگبار کند

Ба захми теғи мамолики ситони кишвари гир

به زخم تیغ ممالک‌ستان کشور گیر

Ҳазор рахна дар ин нилгун ҳисор кунад

هزار رخنه در این نیلگون حصار کند

Ҷаҳони ҳроқаҳи шабро ба туфи гармии субҳ

جهان حراقهٔ شب را به تف گرمی صبح

зи тоби шуълаи хуршеди пар шарор кунад

ز تاب شعلهٔ خورشید پر شرار کند

Замонаи домани афлокро злтФи шафақ

زمانه دامن افلاک را زلطف شفق

Ҳазор лолаи навруста дар канор кунад

هزار لالهٔ نورسته در کنار کند

Сипеҳри ақди сурайёи ниҳода бар кафи даст

سپهر عقد ثریا نهاده بر کف دست

Бидон умед ки дар пои шаҳ нисор кунад

بدان امید که در پای شه نثار کند

Сафои субҳи дили ошиқон ба дасти орад

صفای صبح دل عاشقان به دست آرد

Насими боди сабои соз навбаҳор кунад

نسیم باد صبا ساز نوبهار کند

Расед мавсими наврӯзу гоҳ он омад

رسید موسم نوروز و گاه آن آمد

Ки дили ҳавои гулистону лола зор кунад

که دل هوای گلستان و لاله‌زار کند

Сабои фасонаи ҳурон сарвқад гуяд

صبا فسانهٔ حوران سروقد گوید

Чамани ҳикояти хубон глъзор кунад

چمن حکایت خوبان گلعذار کند

Арӯси гули зи иморӣ ҷамол бинмоед

عروس گل ز عماری جمال بنماید

Ба нози ҷилваи кунони азм ҷӯйбор кунад

به ناز جلوه‌کنان عزم جویبار کند

Саҳоби гардану гӯши мухаддироти чаман

سحاب گردن و گوش مخدرات چمن

зи файзи хеши пар аз дар шоҳвор кунад

ز فیض خویش پر از در شاهوار کند

Ҳазор ошиқи длхстаҳро ба як нағма

هزار عاشق دلخسته را به یک نغمه

Навой булбули шӯрида беқарор кунад

نوای بلبل شوریده بی‌قرار کند

Сабо ба ҳарчӣ занад дам ба пеши лолау гул

صبا به هرچه زند دم به پیش لاله و گل

Ривоят аз нафаси нофа ттор кунад

روایت از نفس نافهٔ تتار کند

зи завқи наргистар об дар даҳони орад

ز ذوق نرگس تر آب در دهان آرد

Агар нигоҳ дар ин назм обдор кунад

اگر نگاه در این نظم آبدار کند

Чанори дасти баровардаи рӯзу шаб чун ман

چنار دست برآورده روز و شب چون من

Дуои давлати султон комкор кунад

دعای دولت سلطان کامکار کند

Дар инчунин сираи фаслии чгўими онкас ро

در اینچنین سره فصلی چگویم آنکس را

Ки тарки бодаи ҷонбхш хушгувор кунад

که ترک بادهٔ جانبخش خوشگوار کند

Ксикаҳ бода нанӯшад чаҳ хўшдлӣ бинад

کسیکه باده ننوشد چه خوشدلی بیند

Дликаҳ ишқ наварзад дигар чаҳ кор кунад

دلیکه عشق نورزد دگر چه کار کند

Ғуломи наргиси онам ки бо суроҳе май

غلام نرگس آنم که با صراحی می

Гирифтаи дасти бутӣ бар чаман гузор кунад

گرفته دست بتی بر چمن گذار کند

Гуҳӣ ба бӯсае аз лаъл ӯ шавад қонеъ

گهی به بوسه‌ای از لعل او شود قانع

Гуҳӣ ба нуқтае аз лаълаш ихтисор кунад

گهی به نقطه‌ای از لعلش اختصار کند

Гуҳии ҳикояти айш гузашта гуяд боз

گهی حکایت عیش گذشته گوید باز

Гуҳии шикояти эҳдос рӯзгор кунад

گهی شکایت احداث روزگار کند

Дамии зи нағмаи неи нолаи ҳазини шунӯд

دمی ز نغمهٔ نی نالهٔ حزین شنود

Дамӣ ба соғар май чора хумор кунад

دمی به ساغر می چارهٔ خمار کند

На ҳамчуи ман ки дарунам бисӯзад оташи шавқ

نه همچو من که درونم بسوزد آتش شوق

Чу ёди суҳбати ёрон ғмгсор кунад

چو یاد صحبت یاران غمگسار کند

Канор ман шавад аз хӯни дидаи моломол

کنار من شود از خون دیده مالامال

Дили рамида чу ёди диёр ва ёр кунад

دل رمیده چو یاد دیار و یار کند

Дар ин ғарибӣу оворагеи чунин ки манам

در این غریبی و آوارگی چنین که منم

Маро ба лутф ки пурсад ки эътибор кунад

مرا به لطف که پرسد که اعتبار کند

Убайдро ба аз ин нест дар чунин сахтӣ

عبید را به از این نیست در چنین سختی

Ки такя бар караму лутф кирдигор кунад

که تکیه بر کرم و لطف کردگار کند

На беш дар талаби мол бесабот равад

نه بیش در طلب مال بی‌ثبات رود

На эътимод бар ин ҷоҳ мустаъор кунад

نه اعتماد بر این جاه مستعار کند

Ба оби тавбаи зи кор ҷаҳон бишӯяд даст

به آب توبه ز کار جهان بشوید دست

зи тӯшаи даргузаради гӯша ихтиёр кунад

ز توشه درگذرد گوشه اختیار کند

Ба сидқ рӯй дуои ҳамчуи Ҷабраили амин

به صدق روی دعا همچو جبرئیل امین

Ба сӯии боргаҳи шоҳ ва шаҳриёр кунад

به سوی بارگه شاه و شهریار کند

Магари анояти шоҳи ҷаҳони абӯи исҳоқ

مگر عنایت شاه جهان ابو اسحاق

Дилаш ба ъотФти худ умедвор кунад

دلش به عاطفت خود امیدوار کند

Ҷамоли ?данеу дайни онкии осмон ба ланд

جمال دنیی و دین آنکه آسمان به لند

Ғубори дарга ӯ тоҷ ифтихор кунад

غبار درگه او تاج افتخار کند

Ягонаи ҳайдари сонӣ ки дар замони набард

یگانه حیدر ثانی که در زمان نبرد

зи тоби ҳамла ӯ кӯҳ зинҳор кунад

ز تاب حملهٔ او کوه زینهار کند

Ҷаҳони пноҳои ҳаркас ки Бахтиёр буд

جهان پناها هرکس که بختیار بود

Дуои ҷони ту султон Бахтиёр кунад

دعای جان تو سلطان بختیار کند

Замонаи номи ту ҷамшеди тоҷи бахши ниҳод

زمانه نام تو جمشید تاج‌بخش نهاد

Фалаки хитоби ту хўршидкон ясор кунад

فلک خطاب تو خورشیدکان یسار کند

Хирад чу бозуу теғи ту бо хаёли орад

خرد چو بازو و تیغ تو با خیال آرد

Ҳадиси ҳайдари каррор ва зулфиқор кунад

حدیث حیدر کرار و ذوالفقار کند

Ба рӯзи маъракаи бадхоҳ дар баробари ту

به روز معرکه بدخواه در برابر تو

Чу рўбҳист ки бо шер корзор кунад

چو روبهیست که با شیر کارزار کند

Ҳасуди ҷоҳи ту ҳргаҳ ки поя эй талабад

حسود جاه تو هرگه که پایه‌ای طلبد

Сиёсати ту ишорат ба пой дор кунад

سیاست تو اشارت به پای دار کند

Ҳазор ҳотами тайро ба гоҳи файзи сахо

هزار حاتم طی را به گاه فیض سخا

Ба нон баҳр навол ту шармсор кунад

به نان بحر نوال تو شرمسار کند

На ҷурм дар бар афви ту ноумед шавад

نه جرم در بر عفو تو ناامید شود

На оз бар дар бар ту интизор кунад

نه آز بر در بر تو انتظار کند

зи ҳади гузашти ҷасорат кунун ҳамон беҳтар

ز حد گذشت جسارت کنون همان بهتر

Ки бар дуои сухани хеш ихтисор кунад

که بر دعا سخن خویش اختصار کند

Мадори давлати вдин бар ҷаноби ҷоҳи ту бод

مدار دولت ودین بر جناب جاه تو باد

Ҳамеша то ки фалак бар мдр мадор кунад

همیشه تا که فلک بر مدر مدار کند

Бақои умри ту чндонкаҳи ҳасри натавонад

بقای عمر تو چندانکه حصر نتواند

Ҳазор соли муҳосиб агар шумор кунад

هزار سال محاسب اگر شمار کند