Насими хоки мусаллоу оби рукни обод
نسیم خاک مصلی و آب رکن آباد
Ғарибро ватани хеш май барад аз ёд
غریب را وطن خویش می برد از یاد
Зиҳии хуҷастаи мақомӣу ҷонФзои мулкӣ
زهی خجسته مقامی و جانفزا ملکی
Ки боди хиттаи ъолиш то абади обод
که باد خطهٔ عالیش تا ابد آباد
Ба ҳар тараф ки рӯй нағма мекунад булбул
به هر طرف که روی نغمه می کند بلبل
Ба ҳар чаман ки рисӣ ҷилва мекунад шамшод
به هر چمن که رسی جلوه می کند شمشاد
Ба ҳар ки дрнгрӣ шоҳидӣаст чун ширин
به هر که درنگری شاهدیست چون شیرین
Ба ҳар ки бргзрӣ ошиқӣаст чун Фарҳод
به هر که برگذری عاشقیست چون فرهاد
Дар ин диёри дилами шаҳри банди длдорист
در این دیار دلم شهر بند دلداریست
Ки ҷон ба талъат ӯ хуррамасту хотири шод
که جان به طلعت او خرمست و خاطر شاد
Серуми ҳавои ватан май пазад валек дилам
سرم هوای وطن می پزد ولیک دلم
зи банди зулф сиёҳаш намешавад озод
ز بند زلف سیاهش نمی شود آزاد
зи ҷаври сунбули кофари мизоҷ ӯ афғон
ز جور سنبل کافر مزاج او افغان
зи дасти наргиси ҷодӯи фиреб ӯ фарёд
ز دست نرگس جادو فریب او فریاد
Ғаниматаст ғанимати шумори фурсати айш
غنیمتست غنیمت شمار فرصت عیش
Ки тани заъиф ниҳодасту умр бе бунёд
که تن ضعیف نهاد است و عمر بیبنیاد
Бигир домани ёрӣ ва ҳарчӣ хоҳӣ кун
بگیر دامن یاری و هرچه خواهی کن
Бануш бодаи софӣ ва ҳарчӣ бодои бод
بنوش بادهٔ صافی و هرچه بادا باد
Ба сӯии бода ва мемайл кун ки мигўинд
به سوی باده و می میل کن که میگویند
« ҷаҳон бар об ниҳодаасту одамӣ бар бод »
« جهان بر آب نهاده است و آدمی بر باد»
Хушаст нозу Наими ҷаҳон вале чу убайд
خوشست ناز و نعیم جهان ولی چو عبید
« ғуломи ҳиммати онам ки дил бар ӯ наниҳод »
« غلام همت آنم که دل بر او ننهاد »