Дӯши лаълати нафасии хотири мо хуш ме кард

دوش لعلت نفسی خاطر ما خوش می‌کرد

Дида медид ҷамоли туу дил ғаш ме кард

دیده می‌دید جمال تو و دل غش می‌کرد

Рӯй зебои ту бо моҳ якояк ме зад

روی زیبای تو با ماه یکایک می‌زد

Сари гесуии ту бо бод кашокаш ме кард

سر گیسوی تو با باد کشاکش می‌کرد

Сунбули зулфи ту ҳрлҳзаҳ парешон ме шуд

سنبل زلف تو هرلحظه پریشان می‌شد

Хотири хастаи ушшоқ мушавваш ме кард

خاطر خستهٔ عشاق مشوش می‌کرد

Зу ҳар он ҳалқа бар гӯша ма ме афтод

زو هر آن حلقه بر گوشهٔ مه می‌افتاد

Дили мискини марои наъл дар оташ ме кард

دل مسکین مرا نعل در آتش می‌کرد

Тир бар синаам он ғамза фаттон ме зад

تیر بر سینه‌ام آن غمزهٔ فتان می‌زد

Қасди хӯни дилами он ориз маҳваш ме кард

قصد خون دلم آن عارض مهوش می‌کرد

Аз хату холу биногвашу лабу чашму рахт

از خط و خال و بناگوش و لب و چشم و رخت

Ҳаркии як бӯса тамаъ дошт ғалат шаш ме кард

هرکه یک بوسه طمع داشت غلط شش می‌کرد

Пеши нақши рухи ту дидаи хўнризи убайд

پیش نقش رخ تو دیدهٔ خونریز عبید

Сафҳаи чеҳра ба хуноба мунаққаш ме кард

صفحهٔ چهره به خونابه منقش می‌کرد