намекунад силсилаи зулфи ту девонаи маро

می‌کُند سلسلهٔ زلف تو دیوانه مرا

намекашад наргиси масти ту ба майхонаи маро

می‌کِشد نرگس مست تو به میخانه مرا

Мутаҳайир шудаам то ғами ишқат ногоҳ

متحیر شده‌ام تا غم عشقت ناگاه

Аз куҷо ёфт дар ин гӯшаи вайронаи маро

از کجا یافت در این گوشهٔ ویرانه مرا

Ҳавас дар биногваш ту дорад дили ман

هوس در بناگوش تو دارد دل من

Қатраи ашк аз онаст чу дурдонаи маро

قطرهٔ اشک از آنست چو دردانه مرا

Давлатӣ ёбам агар дар назари шамъи рахт

دولتی یابم اگر در نظر شمع رخت

Кушта ва сӯхта ёбанд чу парвонаи маро

کشته و سوخته یابند چو پروانه مرا

Дард сар медиҳад ин воъиз ва май пиндорад

درد سر می‌دهد این واعظ و می‌پندارد

КолтФотст бидон биҳдаҳи афсонаи маро

کالتفاتست بدان بیهده افسانه مرا

Чора онаст ки девонагӣии пеши орм

چاره آنست که دیوانگیی پیش آرم

То фаромӯш кунад воъизи фарзонаи маро

تا فراموش کند واعظ فرزانه مرا

Аз май меҳри ту то маст шудам ҳамчуи убайд

از می مهر تو تا مست شدم همچو عبید

Нест дигари ҳаваси соғару паймонаи маро

نیست دیگر هوس ساغر و پیمانه مرا