Гўӣии он ёр ки ҳар ду зи ғамаш хаста тарем

گوئی آن یار که هر دو ز غمش خسته‌تریم

Бо хабар нест ки мо дар ғам ӯ бе хабарем

با خبر نیست که ما در غم او بی‌خبریم

Аз хаёли сари зулфаши сари мо прсўдост

از خیال سر زلفش سر ما پرسوداست

Ин хаёласт ки мо аз сар ӯ даргузарем

این خیالست که ما از سر او درگذریم

Бо қаду зулфи дарозаш назарӣ ме бозем

با قد و زلف درازش نظری می‌بازیم

То нгўинд ки мо мардум кӯтаҳ назарем

تا نگویند که ما مردم کوته نظریم

Дил фикандааст дар ин оташи савдои мо ро

دل فکنده است در این آتش سودا ما را

Ваа ки аз дасти дили хеш чаҳ хунин ҷигарем

وه که از دست دل خویش چه خونین جگریم

Ишқи рнҷист ки тадбири нмидонимш

عشق رنجیست که تدبیر نمیدانیمش

Васл ганҷӣаст ки мо раҳ ба сараш ме набарем

وصل گنجیست که ما ره به سرش می‌نبریم

Ҷони мо ваъда васласт на ин рӯҳи муҷоз

جان ما وعدهٔ وصلست نه این روح مجاز

Ту мапиндор ки мо зинда бад-ӣн мухтасарем

تو مپندار که ما زنده بدین مختصریم

Оҳу фарёд ки аз даст бишуд кори убайд

آه و فریاد که از دست بشد کار عبید

Ёр он нест ки гуяд ғам кораш бихӯрем

یار آن نیست که گوید غم کارش بخوریم