Кард фориғи гули рӯяти зи гулистони мо ро

کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را

Куфри зулф ту баровард зи имони мо ро

کفر زلف تو برآورد ز ایمان ما را

То хаёли қаду болои ту дар дил бигузашт

تا خیال قد و بالای تو در دل بگذشت

Хотир озод шуд аз сарви хиромони мо ро

خاطر آزاد شد از سرو خرامان ما را

Мо ки дар ишқи ту ошуфтау шӯридаи шудем

ما که در عشق تو آشفته و شوریده شدیم

намекунад ҳалқаи зулфи ту парешони мо ро

می‌کند حلقهٔ زلف تو پریشان ما را

То ба домон висолат нарасад дасти умед

تا به دامان وصالت نرسد دست امید

Даст кӯтаҳ накунад ашки зи домони мо ро

دستْ کوته نکند اشک ز دامان ما را

Дар раҳи каъбаи васли ту з по нанишинем

در ره کعبهٔ وصل تو ز پا ننشینیم

Гарчи дар по шаканд хори муғелони мо ро

گرچه در پا شکند خار مغیلان ما را

эй убайд аз паии дил чанд тавон рафт охир

ای عبید از پی دل چند توان رفت آخر

Кард савдои ту бас бесару сомони мо ро

کرد سودای تو بس بی سر و سامان ما را