Рафтам аз хиттаи Широз ва ба ҷон дар хатарам
رفتم از خطهٔ شیراز و به جان در خطرم
Ваа казин рафтани ночор чаҳ хунини ҷигарам
وه کزین رفتن ناچار چه خونین جگرم
Мерӯм дасти занон бар сару пои андари гул
میروم دست زنان بر سر و پای اندر گل
Зини сафар то чаҳ шавад ҳол ва чаҳ ояд ба серум
زین سفر تا چه شود حال و چه آید به سرم
Гоҳ чун булбули шӯридаи даройам ба хурӯш
گاه چون بلبل شوریده درآیم به خروش
Гоҳ чун ғунчаи дилтанги гиребони бадарам
گاه چون غنچهٔ دلتنگ گریبان بدرم
Ман аз ин шаҳр агар бршкнм дар шиканам
من از این شهر اگر برشکنم در شکنم
Ман аз ин кӯй агар бргзрми даргузарам
من از این کوی اگر برگذرم درگذرم
Бе худ ва бедил ва бе ёри бурун аз Широз
بیخود و بیدل و بییار برون از شیراز
« мерӯм вази сари ҳасрат ба қафои мингрм »
«میروم وز سر حسرت به قفا مینگرم»
Қӯт даст надорам чу Аннани мигирм
قوت دست ندارم چو عنان میگیرم
« хабар аз пой надорам ки замин май сипарам »
«خبر از پای ندارم که زمین میسپرم»
Ин чунин зор ки имрӯзи манам дар ғами ишқ
این چنین زار که امروز منم در غم عشق
Қавл носеҳ накунад чорау панди падарам
قول ناصح نکند چاره و پند پدرم
эй убайди ин сафарӣ нест ки ман мехоҳам
ای عبید این سفری نیست که من میخواهم
Мекашад даҳр ба занҷири қазоу қадарам
میکشد دهر به زنجیر قضا و قدرم